Όσο υψηλότερη είναι η θερμοκρασία έξω, τόσο περισσότερη υδρατμός μπορεί να υπάρχει στον αέρα. Αυτό συμβαίνει γιατί, καθώς οι θερμοκρασίες πέφτουν, τα μόρια νερού κινούνται πιο αργά και περισσότερα από αυτά συμπυκνώνουν σε υγρή μορφή.
Όταν μια μετεωρολογική αναφορά δίνει ποσοστιαία τιμή για την υγρασία, αυτή είναι σχετική υγρασία. Αυτή η τιμή συγκρίνει την ποσότητα νερού στον αέρα σε σχέση με το μέγιστο νερό που θα μπορούσε να περιέχει ο αέρας σε εκείνη τη θερμοκρασία. Μια τιμή υγρασίας 75 τοις εκατό όταν είναι 90 βαμοί Φαρενάιτ έξω αντιπροσωπεύει πολύ περισσότερο νερό από μια υγρασία 75 τοις εκατό όταν η θερμοκρασία είναι 40 βαμοί Φαρενάιτ.
Η απόλυτη υγρασία, μια λιγότερο συχνά χρησιμοποιούμενη μέτρηση, περιγράφει πόσο νερό υπάρχει στον αέρα βάσει βάρους. Στις 30 βαθμούς Κελσίου ή 86 βαθμούς Φαρενάιτ, η απόλυτη υγρασία κυμαίνεται από 0 γραμμάρια νερού ανά κυβικό μέτρο αέρα έως 30 γραμμάρια ανά κυβικό μέτρο στην κορεσμό.
Το σημείο δρόσου, μια άλλη μέτρηση που δίνεται στις μετεωρολογικές προβλέψεις, είναι η θερμοκρασία στην οποία ο υγρός αέρας πρέπει να ψύξει για να συμβεί συμπύκνωση. Αν η υγρασία είναι 100 τοις εκατό, για παράδειγμα, το σημείο δρόσου και η πραγματική θερμοκρασία είναι τα ίδια. Σε πολύ ξηρές μέρες, το σημείο δρόσου θα είναι πολύ χαμηλότερο από την πραγματική θερμοκρασία· θα έπρεπε να ψύξει πολύ περισσότερο πριν ο αέρας μη μπορέσει πλέον να κρατήσει την υγρασία.
