Ένας κατάλογος εξωτερικών ισοτιμιών είναι γνωστή θέα για ταξιδιώτες και οποιονδήποτε ασχολείται με διεθνή ταξίδια. Το ποσοστό στο οποίο το νόμισμα μιας χώρας μπορεί να ανταλλαχθεί για άλλο αλλάζει, τουλάχιστον με μικρές ποσότητες, ωριαία. Γιατί διακινούνται οι ισοτιμίες, ποια νομίσματα εφαρμόζονται, και πού να γίνονται αυτές οι ανταλλαγές είναι όλα σχετικά με ταξιδιώτες που πάνε στην Ευρώπη.
Το εξωτερικό ισοτιμιακό ποσοστό καθορίζεται στην πλειοψηφία των περιπτώσεων από την δραστηριότητα στην αγορά εξωτερικών ανταλλαγών (FOREX ή «αγορά νομίσματος»). Αυτή η αγορά μπορεί να υπάρχει μόνο λόγω της επικράτησης του fiat currency. Σε αντίθεση με χρήματα που φτιάχνονται από ή υποστηρίζονται από πολύτιμα μέταλλα, το fiat currency έχει αξία μόνο επειδή η εκδοτική κυβέρνηση λέει ότι έχει. Ενώ υπάρχουν μερικά παραδείγματα όπου το ισοτιμιακό ποσοστό καθορίζεται από κυβερνητικό διάταγμα, και το νόμισμα δεν επιτρέπεται να «πλέει» στην ανοιχτή αγορά, καμία από αυτές τις χώρες δεν είναι ευρωπαϊκή.
Παρά τον τρόπο με τον οποίο το fiat currency υποτίθεται να λειτουργεί στην θεωρία, στην πραγματική πρακτική η αξία ενός νομίσματος δεν προέρχεται ποτέ αποκλειστικά βάσει αυτού που λέει η κυβέρνηση ότι πρέπει να είναι. Τα χρήματα valgono περισσότερο από το χαρτί στο οποίο είναι τυπωμένα επειδή η κυβέρνηση το λέει, αλλά πέρα από αυτό, τι πραγματικά αξίζουν βασίζεται σε άλλους παράγοντες. Είναι μίγμα του τι λέει η κυβέρνηση ότι πρέπει να είναι, ποια είναι τα χριστιανικά νομισματικά της, η υγεία της οικονομίας της χώρας και τι πιστεύουν οι άνθρωποι ότι πρέπει να είναι η αξία του νομίσματος. Το τελευταίο προκαλεί την πρακτική του εμπορίου νομίσματος σαν να ήταν εμπόρευμα, και έτσι η εξωτερική αγορά ανταλλαγής ή αγορά νομίσματος.
Έτσι, για παράδειγμα, αν μια κυβέρνηση τρέχει υψηλό, συστημικό έλλειμμα· έχει ασθενή οικονομία· και υποφέρει μια σειρά χρηματοοικονομικών σκανδάλων, θα πέσει στην αξία της προς αυτό που οι ηθοποιοί στην αγορά αντιλαμβάνονται ως την πραγματική αξία της. Κρατικές τράπεζες, ιδιωτικές τράπεζες και εταιρείες θα αρχίσουν να πουλήσουν αυτό το νόμισμα για πιο πολύτιμα ή σταθερά νομίσματα, και οι επιχειρηματίες θα αρχίσουν να στοιχηματίζουν εναντίον του. Το αποτέλεσμα είναι η απόρριψη του ανεπιθύμητου νομίσματος, και η κατσαρωλακία να αγοράσουν άλλες μορφές χρήματος. Αυτό είναι ακριβώς αυτό που συνέβη όταν το δολάριο ΗΠΑ μπήκε σε ρεκόρ, κατηφόρα σर्पίλια εναντίον του ευρώ, της λίρας στερλίνας και του γιεν το 2007 και 2008.
Το κύριο νόμισμα στην Ευρώπη είναι η Ευρωπαϊκή Μονάδα Νόμισμα, ή «Ευρώ». Αυτό είναι το κοινό νόμισμα εκείνων των ευρωπαϊκών χωρών που έχουν ενώσει στην «Ευρωζώνη». Αυτές οι χώρες είναι Αυστρία, Βέλγιο, Κύπρος, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Ολλανδία, Πορτογαλία, Σλοβακία, Σλοβενία και Ισπανία. Μερικές ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχουν μετατραπεί στο ευρώ περιλαμβάνουν τη Μεγάλη Βρετανία (λίρα στερλίνα), την Ελβετία (ελβετικό φράγκο) και τη Σουηδία (κρόνα).
Οι ταμεία ανταλλαγής νομίσματος είναι συχνή θέα στην Ευρώπη, και συχνά βρίσκονται στα αεροδρόμια, σιδηροδρομικούς σταθμούς, και σχεδόν παντού συγκεντρώνονται πολλοί τουρίστες. Είναι πολύ πιο συχνές στην Ευρώπη από ό,τι είναι η περίπτωση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορούν να αναγνωριστούν από τα πολυγλωσσικά σήματα που δηλώνουν «exchange-cambio-geldwechsel». Επίσης χρεώνουν προμήθεια για την υπηρεσία τους. Ακόμα και στις χώρες της Ευρωζώνης, οι νόμοι που διέπουν τις προμήθειες διαφέρουν, και διαφορετικές εταιρείες θα προσφέρουν διαφορετικά ποσοστά. Δεν υπάρχουν σκληροί και γρήγοροι κανόνες σχετικά με τη χρήση ταμείου ανταλλαγής, πέρα από το να ρωτήσετε ποια είναι η προμήθεια και να ελέγξετε έναν ταξιδιωτικό οδηγό για τι είναι δίκαιη προμήθεια στη χώρα που επισκέπτεστε: τι είναι δίκαιο στη Γαλλία μπορεί να μην είναι στη Πολωνία.
Οι περισσότερες αμερικανικές κάρτες ATM μπορούν να ανακαταχωρήσουν χρήματα από ευρωπαϊκά ATM. Το να το κάνετε αυτό τώρα απαιτεί συνήθως να ειδοποιήσετε την τράπεζά σας ότι θα βρεθείτε σε ξένη χώρα. Το ισοτιμιακό ποσοστό που προσφέρει η τράπεζά σας μπορεί να είναι ή να μην είναι ανταγωνιστικό με αυτό του ταμείου ανταλλαγής (π.χ. $1.40 για 1 Ευρώ αντί για $1.38), αλλά στην θετική πλευρά συνήθως χρεώνουν μόνο μια μικρή χρέωση χρήσης ξένου ATM αντί για προμήθεια. Μια φορά ακόμα, αυτοί οι όροι θα διαφέρουν με την τράπεζα που χρησιμοποιείτε, αλλά το ATM προσφέρει βολικό υποκατάστατο για το ταμείο ανταλλαγής.
