Η Βολιβία είναι μια παλιά χώρα με archéλογικούς χώρους όπως το Τιαγουανάκο που αναγίνονται πιθανώς μέχρι το 1500 π.Χ. Η περιοχή έχει ελεγχθεί από ομάδες όπως οι Αϊμάρα, οι Ίγκα και οι Ισπανοί πριν καταστεί τελικά ανεξάρτητη και έθνος το 1825. Αυτή η μακρά και χρωματιστή ιστορία αφηγείται στα διάφορα μουσεία, τις αρχαιότητες και τα μνημεία που βρίσκονται σε όλη τη χώρα. Τα μνημεία, σε ιδιαίτερο, υπηρετούν ως υπέρμεγαλες υπενθυμίσεις των ανθρώπων και των γεγονότων που έχουν διαμορφώσει την βολιβιανή ιστορία.
Η Πλατεία Μουρίγιο βρίσκεται στην καρδιά του Λα Πάς. Μέσα σε αυτή, και ανεγερμένη μεγαλοπρεπώς από έναν χλωροφυλλώδη κύκλο, βρίσκεται μια статуά αφιερωμένη στο ομώνυμο της πλατείας, Πέντρο Ντομίνγκο Μουρίγιο. Ο Μουρίγιο ήταν βολιβιανός πατριώτης που, μαζί με άλλους στην περιοχή, εξεγέρθηκε εναντίον των ισπανικών κατακτητών τους τον Ιούλιο του 1809. Η εξέγερσή τους ήταν βραχυχρόνια, και ο Μουρίγιο και οι συμπολεμιστές του κρεμάστηκαν σε αυτό το σημείο τον Ιανουάριο του επόμενου έτους. Ωστόσο, το τελευταίο λόγο του Μουρίγιο στο λαό του που τελείωνε με τα λόγια "Ζήτω η Ελευθερία!" βοήθησε να ανάψει ένα κίνημα που τελικά οδήγησε στην ανεξαρτησία της Βολιβίας. Το μνημείο από τον ιταλiano γλύπτη Φερούτσιο Καντέλα δείχνει τον Μουρίγιο στέκοντας στην κορυφή μιας στήλης με συμβολικές статуές που αναπαριστούν τον ελευθερωτή, το λιοντάρι και την μητρότητα στην βάση.
Ένα άλλο μνημείο για την αντίσταση στην ισπανική κυριαρχία βρίσκεται στην πόλη Κοτσαμπάμπα. Το μνημείο των Ηρώτριδων της Κορογίγια μνημονεύει μια μάχη εναντίον του ισπανικού στρατού εδώ την 27 Μαΐου 1812. Ηγούμενη από την Χοσέφα Μανουέλα Γκανταρίγιας, μια σχεδόν τυφλή 60χρονη γυναίκα, η αντίσταση αποτελούνταν κυρίως από γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Αν και οι άμυνες της πόλης σφάχθηκαν από τον στρατό, η θαρραλεότητά τους έχει αθανατιστεί σε ένα μνημείο που στέκεται στο λόφο Σαν Σεμπαστιάν νότια της πόλης. Το μνημείο χαρακτηρίζει μια γυναίκα που στέκεται στην κορυφή ενός πετρινού βάθρου με μια ποικίλη ομάδα αμυνόμενων που συγκεντρώνονται κοντά στη βάση. Το 1927, η Βολιβία διέκρινε την 27η Μαΐου ως ημέρα της Μητέρας για να τιμήσει την θυσία που έκαναν οι μητέρες της πόλης.
Η Βολιβία έχει άλλες δόξες, πέρα από την αντίστασή της στους Ισπανοί, όπως η ορυκτομεταλλευτική βιομηχανία. Η πόλη Ορούρο, για παράδειγμα, ιδρύθηκε αρχικά το 1606 ως κέντρο εξόρυξης αργύρου στην περιοχή. Αφού αυτός ο πόρος εξαντλήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, ακολούθησε η εξόρυξη κασσίτερου. Για να τιμήσει την ορυκτομεταλλευτική ιστορία της, η πόλη έχει ανεγείρει ένα μεγάλο, σύγχρονο καλλιτεχνικό αντίγραφο κράνους ορυκτού, με статуά της Παναγιάς Σοκαβόν, την οποία οι πιστοί πιστεύουν ότι προστατεύει τους ορυκτές, να βγαίνει από εκεί που θα ήταν το φως του κράνους. Ο κράνος κατακερματίζεται σε πυλώνες στο κέντρο ενός κυκλοφοριακού κύκλου και περικυκλώνεται από μικρότερες μεταλλικές γλυπτές, όπως ένας πλώων δράκος θάλασσας και μια μεγάλα βάτραχος.
