Το να περπατήσεις μόνος σε ένα ατεφανές δωμάτιο αρχαίων ανθρώπινων υπολειμμάτων προκαλεί ένα πρωτόγονο ψυχολογικό κοκτέιλ. Εδώ είναι τρία ακριβή επιθέτα για αυτή τη διακριτή αμηχανία:
Οχι απλώς «τρελό» — αινιγματικός συλλαμβάνει την απότοπη αίσθηση ότι σε παρακολουθούν από κάτι που δεν μπορεί να δει. Η σιγή, οι θήκες γυαλιού, η γνώση ότι αυτοί ήταν κάποτε ζωντανοί άνθρωποι — δημιουργεί μια φορτισμένη σιγή όπου η δική σου καρδιά φαίνεται πολύ δυνατή.
Ακόμα και σε ψηλόταβανο γκαλερί, το ψυχολογικό βάρος της εγκλειστικότητας πιέζει. Είσαι περικυκλωμένος από τους νεκρούς σε έναν χώρο σχεδιασμένο για διατήρηση, όχι ανθρώπινη άνεση. Ο αέρας νιώθει παχύς· οι έξοδοι φαίνονται πιο μακριές από ό,τι είναι. Είναι ο φόβος της παγίδας χωρίς ζωντανό σύμμαχο στην άκρη.
Ένα χαμηλού βαθμού, προαναισθητικό δέος — όχι άμεσης απειλής, αλλά του αγνώστου. Τι αν αποτύχει ένας αισθητήρας; Τι αν σπάσει η σιγή; Το μυαλό τρέχει σε τροπές φόβου και υπενθυμίσεις θνησιμότητας. Είναι το αρχαίο σύστημα συναγερμού του σώματος που πυροδοτεί σε ένα πλαίσιο για το οποίο δεν εξελίχθη ποτέ.
Μαζί, αυτές οι τρεις καταγράφουν την καμπύλη από ατμοσφαιρική άνεση (αινιγματικός) στην χωρική πανικό (κλαυστροφοβικός) στην γνωστική σπείρα (άγχος) — μια τέλεια ανθρώπινη αντίδραση στην αντιμετώπιση της θνησιμότητας πίσω από γυαλί.
