Οι δορυφόροι δεν μπορούν να "δουν" απευθείας τον ωκεανικό εδάφος—το νερό εμποδίζει φως και ράνταρ. Αντ' αυτού, συμπεραίνουν τη βαθυμετρία (βάθος εδαφούς) μετρώντας την εδαφική τοπογραφία της ωκεανικής επιφάνειας, η οποία αντικατοπτρίζει τα χαρακτηριστικά του εδαφούς μέσω βαρύτητας.
Μετράει ύψος επιφάνειας θαλάσσης (SSH) σε ~εκ ακρίβεια. Τα υποβρύχιες βουνά, ραχίες και φάραγγες δημιουργούν μικρές βαρύτητας ανωμαλίες: πλεόνασμα μάζας → υψώση επιφάνειας (εκ–μ κλίμακα); έλλειμμα μάζας → κατακύμψη. Η αντιστροφή αυτών των βαρύτητας ανωμαλιών δίνει βαθυμετρία.
Στα ρηχά, καθαρά νερά (<30–50 μ.), τα multispectral bands διαπερνούν το νερό. Αλγόριθμοι (αναλογίες bands, βασισμένοι στη φυσική) μετατρέπουν την αντανάκλαση σε βάθος. Υψηλή ανάλυση (10 μ.–2 μ.) αλλά περιορισμένο σε ακτοπαράκτια ζώνες.
Πράσινος λέιζερ (532 nm) διαπερνά το νερό· μετράει επιστροφή από το εδάφος. Airborne LiDAR χαρτογραφεί ακτοπαράκτια βαθυμετρία σε <1 μ. ανάλυση. Διαστημικό (ICESat-2) παρέχει σπανιά αλλά ακριβή tracks.
Μισσιόν βαρύτητας χαρτογραφούν το βαρύτητας πεδίο της Γης· μαγνητικές μισσιόν εντοπίζουν μαγνητισμό κρούστης. Και τα δύο περιορίζουν βαθιά δομή και τεκτονικά χαρακτηριστικά.
Ανάλυση δορυφορικής βαθυμετρίας: ~1–5 χλμ (altimetry), ~10–30 μ. (SDB). Πλοιακό multibeam sonar επιτυγχάνει <10 μ. ανάλυση αλλά καλύπτει <25% ωκεανού. Το έργο Seabed 2030 συγχωνεύει δορυφορική βαρύτητα, πλοιακά tracks και προβλέψεις για να χαρτογραφήσει ολόκληρο τον ωκεανικό εδάφος μέχρι το 2030.
