Συνταγματική Ανάπτυξη Νιγηρίας: 1922 έως Σήμερα

Προ-Ανεξαρτησίας Συνταγμάτων

• 1922 Συνταγματική Κλίφφορντ: Πρώτη εκλογική αρχή (περιορισμένο εκλογικό σώμα: άντρες, £100 εισόδημα, μόνο Λάγος/Καλμπάρ). Νομοθετική Συμβουλή με αфриκανική μειονότητα.
• 1946 Συνταγματική Ρίτσαρντς: Εισαγωγή περιφερειακισμού—Βορρά, Δύση, Ανατολή συνελεύσεις· κεντρική νομοθετική συμβουλή. Στόχος ενότητας αλλά ενίσχυση περιφερειακών διχασμών.
• 1951 Συνταγματική Μακφερσον: Πλύτερη διαβούλευση· κεντρικό κοινοβούλιο + Συμβούλιο Υπουργών (πρώτοι Νιγηριάτες υπουργοί)· αυξημένη περιφερειακή αυτονομία.
• 1954 Συνταγματική Λίτλτον: Ομοσπονδιακό σύστημα καθιερώθηκε· αποκλειστικές/κοινές νομοθετικές λίστες· γενικός γουβερνατόρας + περιφερειακές γουβερνέρες· πρόδρομος ανεξαρτησίας.

Μετα-Ανεξαρτησίας

• 1960 Συνταγματική Ανεξαρτησίας: Κοινοβουλευτικό σύστημα· Πρωθυπουργός (Αμπουμπάκαρ Ταφαουα Μπαλέβα) + Τυπικός Γενικός Γουβερνατόρας (Ννάμντι Αζίκουε)· δικοινοβουλευτική πλαινα.
• 1963 Δημοκρατικό Συνταγματικό: Δημοκρατία δηλώθηκε· Πρόεδρος (τυπικός) αντικατέστησε Γενικό Γουβερνατόρα· μονοκοινοβουλευτική Εθνική Συνέλευση· Αζίκουε πρώτος Πρόεδρος.

Στρατιωτική Διακοπή & Επιστροφή Πολιτικής Διακυβέρνησης

• 1979 Συνταγματικό: Δεύτερη Δημοκρατία· αμερικανικού τύπου προεδρικού σύστημα· ισχυρός εκτελεστικός πρόεδρος (Σεχου Σαγκάρι)· δικοινοβουλευτική Εθνική Συνέλευση (Γερουσία + Βουλή).
• 1999 Συνταγματικό: Τέταρτη Δημοκρατία (τρέχουσα)· παρόμοια ομοσπονδιακή προεδρική δομή· υιοθετήθηκε 29 Μαΐου 1999. Τροποποιήθηκε πολλές φορές.

Κύριες Τροποποιήσεις Από το 1999

• 2006 (Απέτυχε): Προσπάθεια τρίτη θητεία προέδρου· απορρίφθηκε από Γερουσία.
• 2010: Αυτοτελής υποψηφιότητα (στερήθηκε αργότερα από δικαστήρια).
• 2011: Εκλογικές μεταρρυθμίσεις (αυτονομία INEC, προεκλογικές κλίσεις).
• 2018: «Not Too Young To Run»—χαμηλώθηκε προεδρική ηλικία από 40 σε 35· ηγεμονία 35→30· Βουλή 30→25.
• 2023: Εκλογικός Νόμος 2022 (όχι συνταγματική τροποποίηση αλλά καθοριστικός): Διπλή πιστοποίηση, ηλεκτρονική μετάδοση, νωρίς χρηματοδότηση INEC.

Το Συνταγματικό 1999 παραμένει κριτιζόμενο για υπερ-κεντροποίηση («μονιαρχικό ομοσπονδιακισμό»), κατανομή εσόδων, σκληρότητα δημιουργίας πολιτειών, και αδύναμα μηχανισμοί λογοδοσίας. Κλήσεις για αναδιαμόρφωση ή νέο σύνταγμα επιμένουν.