Το Σύνταγμα Κλίφορντ, που διακυβέρνησε το 1922, ήταν σημαντικό ηلم στο constitucional розвиξη της Νιγηρίας υπό βρετανική 식민 지배. Τα βασικά του πλεονεκτήματα περιλαμβάνουν:
Διαχωρίστηκε η επαρχιακή διακυβέρνηση μεταξύ εκλεγμένων νιγηριανών υπουργών (υπεύθυνοι προς τη νομοθετική) και της εκτελεστικής σύμβουλου του βρετανικού Κυβερνήτη, σημαίνοντας βήμα προς την κοινή εξουσία.
Οι υπουργοί γίναν συνεπώς υπεύθυνοι προς τις επαρχιακές νομοθετικές αセンブルίες, εισάγοντας μηχανισμούς λογοδοσίας.
Χορίστηκε στις επαρχίες οι δικές τους νομοθετικές αセンμπλείες και νομοθετικές εξουσίες πάνω σε καθορισμένα θέματα, ενθαρρύνοντας την περιφερειακή αυτοδιοίκηση.
Επέκτεινε τα κεντρικά και επαρχιακά συμβούλια και εισήγαγε την αρχή της απευθείας εκλογής—ωστόσο με περιορισμένο εκλογικό δικαίωμα βασισμένο σε εισοδήματα και ιδιοκτησία.
Δημιουργήθηκαν ανεξάρτητα όργανα για να διασφαλιστεί η αξιοκρατική, ακληρωματιστική πρόσληψη στην δημόσια υπηρεσία.
Περιλάμβανε προστασίες για θρησκευτικές και εθνικές μειονότητες, εγγυώμενη νομοθετική αναπροσαρμογή.
Οι περιορισμοί του οδήγησαν στην ανάθεση της Επιτροπής Σίμον (1927), των οποίων οι συστάσεις εκδικούσαν τον πιο προηγμένο Νόμο Κυβέρνησης της Ινδίας 1935, που επηρέασε έντονα τα επόμενα συντάγματα της Νιγηρίας.
Θέμελωσε βασικά θεμέλια για την εξέλιξη αντιπροσωπευτικών θεσμών και την τελική μετάβαση στην ανεξαρτησία το 1960.
Αν και το Σύνταγμα Κλίφορντ δεν έφτασε στην πλήρη αυτοκυβέρνηση, ξεκίνησε κρίσιμες δομικές αλλαγές που διαμόρφωσαν την πολιτική τροχιά της Νιγηρίας.
