Το 20ό αιώνα έχει δει έναν μεγάλο αριθμό καταστροφικών καταστροφών στις Ηνωμένες Πολιτείες, κοστίζοντας πολλές ζωές και gâyοντας καταστροφή στην εθνική οικονομία. Αפילו με βελτιώσεις στην τεχνολογία πρόβλεψης, η απουσία προετοιμασίας μπορεί ακόμα να οδηγήσει σε δραματικές συνέπειες με σοβαρές ανθρώπινες και οικονομικές απώλειες. Από颱φούν και σεισμούς μέχρι πλημμύρες και ανεμοστρόβιλους, η Μητέρα Φύση εξακολουθεί να κυριαρχεί στη ζωή όλων στη γη, όπως πάντα.
8 Σεπτεμβρίου 1900 σημαίνει την ημερομηνία του τι θεωρείται το καταστρεπτικότερο φυσικό πραγματευτικό συμβάν στην ιστορία των ΗΠΑ, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Πριν από αυτή την ημερομηνία, η Γκαλβέστον, τότε η μεγαλύτερη πόλη στο Τέξας, βρισκόταν στο κέντρο του εθνικού εμπορίου βαμβακιού. Ωστόσο, η πόλη είχε αποφασίσει εναντίον της κατασκευής ενός θαλάσσιου τείχους για προστασία από τους τυφώνες και τις τροπικές καταιγίδες. Ως αποτέλεσμα, όταν χτυπήθηκε από έναν τυφώνα κατηγορίας 4, η πόλη κατεστράφη από τα 15 ποδιά ψηλά κύματα. Ο εκτιμώμενος αριθμός νεκρών ήταν περίπου 8.000.
18 Απριλίου 1906 σημαίνει την ημερομηνία τεράστιου σεισμού μεγέθους 7,7 έως 7,9 που κατεστρέφει σχεδόν την πόλη του Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια. Περίπου στις 5:12 π.μ., συνέβη η πρώτη προ-σεισμική δόνηση, ακολουθούμενη σύντομα από τον μεγάλο σεισμό που διήρκεσε σχεδόν ένα πλήρες λεπτό. Πολλές φωτιές προκλήθηκαν από τα σπασμένα φυσικά αεράκια, και λόγω της ζημιάς που προκλήθηκε στους υδραγωγούς, η ικανότητα καταστολής των φωτιών αποτελεσματικά σοβαρότατα διαταράχθηκε. Η πόλη συνεχίσε να καίει για τέσσερις διαδοχικές μέρες, ανεβαίνοντας τον αριθμό θύματων σε περίπου 3.000 και καταστρέφοντας περισσότερους από 500 αστικούς τετραγωνικούς кварτιέριους, αφήνοντας εκατοντάδες ανθρώπους άστεγους.
Οι αρχές της δεκαετίας του 1930 είδαν την αρχή μιας δεκαετίας μακράς φυσικής καταστροφής γνωστής ως «Λεκανοπέδιο της Κονιορτής» που διαρκούσε καθ' όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Κρίσης. Λόγω κυρίως κακών γεωργικών πρακτικών και μακροχρόνιας περιόδου ξηρασίας, ένα μεγάλο μέρος της γης καθ' όλο το Μεγάλο Πεδίο άφησε εκτεθειμένο στην蝕. Το鬆散的表土, που προηγουμένως κρατιόταν σταθερό από τις καλλιέργειες πριν από τη ξηρασία, σαρώθηκε από ανεμοστρόβιλους που σκώτισαν τους ουρανούς σε όλη τη χώρα. Μάσκες κονιορτού φορούνταν από τους ανθρώπους πανταχοῦ για να αποτραπεί η εισπνοή βρώμικης κονιορτού από τις «μαύρες καταιγίδες», όπως ονομάστηκαν. Η ξηρασία συνέχισε μέχρι το τέλος της δεκαετίας, μέχρι το οποίο προγράμματα εφαρμόστηκαν σε όλη την περιοχή για την προστασία της γης από την erosión με φύτευση δέντρων και αροτρίαση της γης σε λάστιχα. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, η βροχή είχε φτάσει και οι καλλιέργειες άρχισαν να αναπτύσσονται ξανά.
Ο καταστρεπτικότερος ανεμοστρόβιλος στην αμερικανική ιστορία διέσχισε τις πολιτείας του Μισούρι, Ιλλinois και Ινδιάνα στις 18 Μαρτίου 1925. Περισσότερα από 15.000 σπίτια καταστράφηκαν και σχεδόν 700 άνθρωποι πέθαναν σε μόλις τρία με μισή ώρα. Εκείνη την εποχή, οι μετεωρολόγοι δεν επιτρεπόταν καν να μελετήσουν τους ανεμοστρόβιλους ή να αναγνωρίσουν την ύπαρξή τους. Λόγω της τεράστιας καταστροφής και απώλειας ζωών, η Εθνική Υπηρεσία Μετεωρολογίας άρχισε ανάπτυξη συστήματος προειδοποίησης που θα είχε σώσει πολλές από τις ζωές που χάθηκαν εκείνη την ημέρα.
Στις 29 Αυγούστου 2005, ένα τεράστιο τυφώνα με το όνομα Κατρίνα χτύπησε την Ακτινή του Κόλπου των Ηνωμένων Πολιτειών, προκαλώντας την πιο σοβαρή ζημιά στις πολιτείας του Μισισίπι και Λουιζιάνα. Αν και προσεγγίζει την ακτή ως κατηγορία 5, έκανε εκβατική προσγείωση ως κατηγορία 4 με διατεταγμένους ανέμους 125 μίλια την ώρα στη Λουιζιάνα. Το Νέο Ορλεάन्स αντιμετώπισε σοβαρή ζημιά κυρίως λόγω της καταιγίδας. Τα περιφερειακά φράγματα σπάσθηκαν, αφήνοντας το 80 τοις εκατό της πόλης υπό νερό. Περίπου 180.000 σπίτια χάθηκαν στην πλημμύρα και τουλάχιστον 1.836 άνθρωποι σκοτώθηκαν από την Κατρίνα. Οι ζημιές εκτιμήθηκαν σε περίπου 125 δισεκατομμύρια δολάρια.
