Οι άνθρωποι είναι χερσαία οντα· ο ωκεανός είναι ένα βαθύτατα εχθρικό περιβάλλον για εμάς. Εδώ είναι το γιατί η κίνηση μέσα σε αυτόν—ειδικά κάτω από την επιφάνεια—είναι τόσο δύσκολη:
Το νερό είναι ~800 φορές πυκνότερο από τον αέρα. Η κίνηση μέσα σε αυτό απαιτέρει τεράστια ενέργεια. Δεν μπορούμε να περπατήσουμε ή να τρέξουμε· πρέπει να κολυμπούμε ή να χρησιμοποιούμε πλοία, και τα δύο είναι λιγότερο αποδοτικά από την χερσαία κίνηση.
Η πίεση αυξάνεται κατά 1 ατμοσφαιρά κάθε 10 μέτρα (33 πόδια). Στο βάθος, αυτό συμπιέζει αερώδεις κοιλότητες (πνεύμονες, σίνους, αυτιά) και μπορεί να προκαλέσει αζωτική ναρκώση, οξυγονική τοξικότητα, και νόσο αποσυμπίεσης. Ειδικός εξοπλισμός (υποβρύχια, συστήματα κορεσμένης δύσης) είναι απαραίτητος για βαθιά εξερεύνηση.
Το νερό κρατάει πολύ λίγο διαλυμένο οξυγόνο, και οι άνθρωποι δεν μπορούν να το εξαγάγουν με πνεύμονες. Πρέπει να φέρουμε τη δική μας προμήθεια (μπουκάλια scuba, rebreathers) ή να βασιστούμε σε επιφανειακά αέρας, περιορίζοντας σοβαρά την αντοχή και το βάθος.
Αν και οι επιθέσεις είναι σπάνιες, ο ωκεανός περιέχει μεγάλους θηρευτές (καρχαρίες, ορκίνες, κροκοδείλους) και τοξικά ζώα (ψάρι-πέτρα, μεδοίσα, θαλασσινά φίδια). Περιβαλλοντικοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν ρεύματα ρήξης, κύματα, και υποθερμία.
Οι καταιγίδες μπορούν να αναπτύξουν γρήγορα, παράγοντας τεράστια κύματα, ισχυρούς ανέμους, και μειωμένη ορατότητα. Η πλοήγηση γίνεται επικίνδυνη, και τα μικρά σκάφη μπορούν να κατακλυστούν.
Η τεχνολογία γεφυρώνει το χάσμα: πλοία, υποβρύχια, εξοπλισμός scuba, ROVs, AUVs, και βιότοποι όπως το Aquarius μας επιτρέπουν να εργαζόμαστε, να εξερευνούμε, και ακόμη να ζούμε υδατικά προσωρινά. Αλλά ο ωκεανός παραμένει μια συνόρια όπου η φυσιολογία και η φυσική θέτουν σκληρούς περιορισμούς.
