Η φράση «Ινδιάνα και αγγλικοί αποίκοι» περιέχει χρονολογικό λάθος: Η Ινδιάνα δεν υπήρχε ως πολιτική οντότητα κατά την αποικιακή περίοδο. Η περιοχή ήταν αυτοχθονές πατρίδες, μετά γαλλικά διεκδικήσεις, μετά βρετανικά διεκδικήσεις, μετά εδαφικά ΗΠΑ, μετά πολιτεία (1816). Τι ακολουθεί είναι η πραγματική ακολουθία επαφής μεταξύ των λαών της μελλοντικής Ινδιάνας και αγγλικών/βρετανικών/αμερικανικών αποίκων.
Γαλλικοί κουρέρ ντε βουα, ιεραποστόλους (Μαρκέτ, Αλλουέζ), και αξιωματικούς (Λα Σαλ, Τόντη) θεμελίωσαν την πρώτη διαρκή ευρωπαϊκή παρουσία. Κλειδιά σταθμοί:
Εμπόριο (λάς για όπλα, κατσαρόλες, υφάσματα), συμμαχίες, διακultural γάμοι, και Καθολικισμός ορίζαν τις γαλλικά-αυτοχθονικές σχέσεις. Οι Μιάμι, Γουέα, Πιανκασάου, Ποταβατόμι, Σοάνον, Ντέλαγουερ, και άλλοι ήταν ενεργοί συμμετέχοντες, όχι παθητικοί λήπτες.
Μετά τον Επτάετη Πόλεμο, η Βρετανία απέκτησε τις γαλλικές διεκδικήσεις ανατολικά του Μισισιπί. Η Διακήρυξη 1763 απαγόρευε την αποικιακή εγκατάσταση δυτικά των Απαλαχικών—μεγάλα μέρη αγνοούταν. Οι Βρέτες φρούρασαν γαλλικά φρούρια αλλά επένδυσαν λίγο. Ο Πόλεμος του Πόντιακ (1763–1766) είδε συστηματική αυτοχθονή αντίσταση στα Μεγάλα Λίμνες, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων στο Φορ Μιάμι και Φορ Γουιατενόν.
Μετά την Επανάσταση, οι ΗΠΑ διεκδίκησαν την Εδαφική Περιοχή Βορρά (Διάταξη 1787). Κλειστές εξελίξεις:
Οχι «Ινδιάνα συναντά αγγλικούς αποίκους». Αντίθετα: Αυτοχθονά έθνη πλοήγησαν γαλλικά, μετά βρετανικά, μετά αμερικανικά αυτοκρατορικά συστήματα—εμπόρευαν, συνθηκούσαν, πολεμούσαν, προσαρμόζονταν, επιβίωναν. Οι αποικιοκρίτες άλλαζαν· τα αυτοχθονά έθνη παρέμειναν.