Όταν η Μηδική-Βαβυλωνιακή συμμαχία σάκωσε τη Νινευή το 612 π.Χ., δεν ήταν απλώς το τέλος μιας πόλης—ηταν γεωπολιτικός σεισμός. Η σκόνη κατέληξε σε μια νέα τάξη.
Ο Ναβοπολάσσαρ (ο Βαβυλώνιος) και ο Κυαξάρης (ο Μήδος) μερίστηκαν τα λείψανα. Η Βαβυλωνία πήρε τη Μεσοποταμία, τη Συρία, την Παλαιστίνη. Η Μηδία πήρε τον Ζάγρο και το ιρανικό πεδιάδα. Ο Ναβουχοδονοσόρ II (βασ. 605–562 π.Χ.) métετρεψε τη Βαβυλώνα σε θαύμα: Πύλη Ισχτάρ, Οδός Πομπών, Κρεμαστοί Κήποι (θρύλος), τεράστια τείχη.
Δεν υπήρξαν πλέον ασσυριακοί βασιλείς. Η καρδιά χορίστηκε: δυτικές επαρχίες στη Βαβυλωνία, ανατολικές στη Μηδία. Λίγα περιπόλια (Χαρράν, Καρχημίς) έπεσαν μέχρι το 609 π.Χ. Το όνομα «Ασσυρία» επιβίωνε μόνο ως γεωγραφικός όρος.
Ο Ναβουχοδονοσόρ κατακέρματισε την Ιούδα (587 π.Χ.), καταστρέφει τον Ναό του Σολομώντα και απέστειλε την ελίτ στη Βαβυλωνία. Αυτό το τραύμα γέννησε το μεγαλύτερο μέρος της τελικής μορφής της Εβραϊκής Βίβλου—προφητεία, νόμος, ιστορία ξαναγραμμένη στην αποικία.
«Χαλδαίος» γίνεται συνώνυμο της βαβυλωνιακής ελίτ. Κλείδωσαν την αστρονομία, την αστρολογία και τις αὐλικές θέσεις. Η ίδια η λέξη «Χαλδαίος» σήμαινε αργότερα «αστρονόμος» στα Ελληνικά.
Οικοδομική μανία της Βαβυλωνίας: ναοί αποκαταστάθηκαν, κανάλια ξεσκάφτηκαν, τείχη ενίσχυσαν. Το χωράφι αναδιοργανώθηκε σε βασιλικές και ναϊκές κτήσεις. Η αστικοποίηση επιταχύνθηκε.
Αποτομείς πληθυσμοί (Ιουδαίοι, Αιγύπτιοι, Άραβες, Ελαμίτες, Φοίνικες) ζούσαν στις βαβυλωνιακές πόλεις. Η Αραμαϊκή γίνεται η αυτοκρατορική κοινή γλώσσα. Οι πολιτισμοί μίξαν—θρησκευτικά, γλωσσικά, γαστρονομικά.
Μετά τον Ναβουχοδονοσόρ: τρεις βασιλείς σε εξαέξι χρόνια (Αμελ-Μαρδουκ, Νεριγλισσαρ, Λαβασι-Μαρδουκ), μετά ο Ναβονίδος (556–539 π.Χ.)—εκκεντρικός αρχαιολόγος που παρέλειψε τον κουλτο του Μαρδούκ. Το ιερατείο τον στράφηκε.
Ο Κύρος ο Μέγας πήρε τη Βαβυλωνία χωρίς μάχη το 539 π.Χ. (Κύλινδρος του Κύρου δήλωσε ότι ο Μαρδούκ τον πρόσκλησε). Η Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία ενσώμασε την δομή της Νέας Βαβυλωνίας αμετάβλητη—σατραπείες, αρχεία, δρόμους και όλα.
Η πτώση της Νινευής δεν απλώς τερμάτισε μια αυτοκρατορία. Γέννησε την Βαβυλωνιακή Αποικία, την Χαλδαϊκή αναγέννηση και το περσικό μοντέλο ανοχής-μέσω-γραφειοκρατίας. Το ασσυριακό πρότυπο ζούσε πάλι—σε νέα χέρια.
