Για εκατομμύρια μετανάστες που έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ 1892 και 1954, το Νησί Ελλις ήταν η πρώτη στάση στο ταξίδι τους προς μια νέα ζωή. Η διαδικασία ήταν αυστηρή, σχεδιασμένη να φιλτράρει όσους θεωρούνταν ανίκανοι για είσοδο. Εδώ είναι ένα βήμα-βήμα τι αντιμετώπισαν οι νέοι άφιξις.
Μετά την αποβίβαση, οι μετανάστες κατευθύνονταν στο Μεγάλο Χωρίο για να καταχωρηθούν από χάρητες. Παρείχαν το όνομα, ηλικία, φύλο, εθνικότητα και προορισμό. Οι υπάλληλοι συχνά εναποκλίνονταν με ξένα ονόματα, μερικές φορές απλοποιώντας ή γράφοντας λάθος τα—δημιουργώντας τα επώνυμα που πολλοί Αμερικανοί φέρουν σήμερα.
Ακολουθούσε ο φοβερός «έξι δευτερόλεπτα φυσικό». Οι γιατροί σάρωσαν κάθε άτομο για σημάδια λοίμωξης ασθενειών όπως τραχωμα, φυματίωση, φαβός. Αυτοί που σημαίνονταν με χαλκιά γράμματα (π.χ., «Χ» για νοητική υστέρηση, «Ε» για οφθαλμικά προβλήματα) τραβάγανε στην άκρη για περαιτέρω εξέταση. Οι άρρωστοι καραντίναζαν στο νοσοκομείο του νησιού μέχρι να ανακούψουν ή να αποδειχθούν.
Οι επιθεωρητές μετανάστευσης συνευρέυναν κάθε άφιξη, διασταυρώνοντας τον κατάλογο του πλοίου. Ρωτούσαν για το υπόβαθρο του μετανάστη, λόγους άφιξης, οικονομικά μέσα και αν είχαν δουλειά που τους περιμένει. Στόχος ήταν η εξαίρεση «κοινωνικών βαρών»—ατόμων που πιθανώς θα γίνουν εξαρτημένα από κρατική βοήθεια. Αυτοί με αμφίβολες περιπτώσεις κρατούνταν για ακρόαση Επιτροπής Ειδικής Έρευνας.
Οι κρατούμενοι περίμεναν σε σωρευμένα δωμάτια, μερικές φορές για μέρες ή εβδομάδες. Περίπου 20% των αφιγμένων κρατούνταν προσωρινά, αλλά μόνο 2% απορρίπτονταν τελικά. Οι περισσότεροι κρατούμενοι—συχνά γυναίκες και παιδιά που περίμεναν έναν αρσενικό συγγενή να τα πάρει—εισήλθαν τελικά.
Αυτοί που πέρασαν έλαβαν κάρτα προσγείωσης και ήταν ελεύθεροι να φύγουν. Ανταλλάξαν νομίσματα, αγόρασαν εισιτήρια τρένου και βήκαν στο φέρι για Μανχάταν ή Νέα Τζέρσεϊ. Οι λίγοι δυστυχισμένοι που απέτυχαν στις έφεσεις επέστρεψαν στην λιμενική αρχή τους στο εξόδω της ναυτιλιακής εταιρείας.
