Η χρήση σιδήρου για όπλα ξεκίνησε σε διάφορες εποχές. Στη Μέση Ανατολή και τη νοτιοανατολική Ευρώπη, ο σίδηρος άρχισε να χρησιμοποιείται νωρίτερα το 1200 π.Χ. Στη Κίνα χρησιμοποιήθηκε γύρω στο 600 π.Χ. Μέχρι το 1000 π.Χ., ωστόσο, η γνώση της κατασκευής σιδηρικών όπλων είχε διαδοθεί ευρέως.
Οι Χετταίοι της νοτιοδυτικής Ασίας (στη σύγχρονη Τουρκία) ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν σίδηρο στα όπλα τους, γύρω στο 1200 π.Χ. Το χρησιμοποίησαν κατασκευάζοντας σπαθιά, δοράτα και βελόνες βελώνων, αντικαθιστώντας τον πιο θραύσιμο χαλκό. Κατ' ευλογίαν, αυτό ήταν επίσης περίπου η εποχή που οι Χετταίοι κατέκτησαν μέρη της Αιγύπτου.
Ο σίδηρος ήταν πιο άφθονος από τα μετάλλευμα που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή χαλκού, και εξορύσσεται πιο φθηνά. Ως αποτέλεσμα, όλοι οι λαοί (όχι μόνο οι πιο ισχυρές εθνότητες) ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσουν σιδηρικά όπλα.
Εν λίγο χιλιάδες χρόνια, η τέχνη της χώνευσης σιδήρου για την κατασκευή όπλων εξελίχθη. Σε αυτό το σημείο, τα σιδηρά σπαθιά, πελεκύς, δοράτα και βελόνες γίναν πολύ πιο προηγμένα και αξιόπιστα.
Με τα σιδηρικά όπλα να παραγώνονται φθηνά, τα έθνη ήταν σε θέση να εξοπλίσουν περισσότερο το στρατό τους. Έτσι τα στρατεύματα έγιναν μεγαλύτερα και άρχισε η στρατεία.
Η Εποχή του Σιδήρου φαίνεται να έκανε τον πόλεμο πιο εφικτό, και υπήρξε συνεχής πόλεμος. Κατά τους Μεσαιωνικούς χρόνους, όχι μόνο ο σίδηρος χρησιμοποιούνταν για όπλα, αλλά άρχισε να χρησιμοποιείται και για θωρακισμούς ιπποτών.
