Το Κολοσσαίο (Φλαβιανό Αμφιθέατρο) ήταν το επίκεντρο της ρωμαϊκής δημόσιας θεάμας. Κατασκευασμένο 70–80 μ.Χ., φιλοξενούσε εκδηλώσεις που ενίσχυαν την αυτοκρατορική εξουσία, την κοινωνική ιεραρχία, και την 집단ική ταυτότητα.
Επαγγελματικοί μαχητές—δούλοι, αιχμάλωτοι, εθελοντές—μαχόνταν σε ζευγημένες μάχες. Όχι πάντα στον θάνατο· η τεχνική και η έλεος (μύθοςThumb up/down) μετρούσαν. Οι γλαδιατόρες ήταν κελεβριτές· σχολές (ludi) τους εκπαιδεύαν. Τα παιχνίδια τίμωναν θεούς, γιορτάζουν νίκες, και παρέκαμπταν τον λαό.
Εγκληματίες, Χριστιανοί, και εχθροί του κράτους εκτελούνταν θεατρικά: ρίχνονταν στα θηρία, καίονταν, σταυρώνταν, ή αναγκάζονταν να μαχούνται. Έσερβαν ως αποτρεπτικό και ηθικό θέαμα.
Αρχικά, το αρένα μπορούσε να πλημμυρίσει μέσω υδραγωγείων για σκηνοθετημένες ναυμαχίες με πλοία και πληρώματα. αργότερα, το υπόγειο (υπόγειο συγκρότημα) έκανε την πλημμύρα απρακτική· οι naumachiae μετακινήθηκαν σε τεχνητά λιμνάκια.
Εξωτικά θηρία—λέοντες, τίγρεις, ελέφαντες, ἄρκτοι, ιπποπόταμοι, κροκοδείλια—εισαγόμενα από όλη την αυτοκρατορία. Κυνηγώμενα από επαγγελματίες (venatores) ή μαχόμενα μεταξύ τους. Έδειξαν την εκτεταμένη κυριαρχία της Ρώμης και την κυριαρχία στη φύση.
Οι αυτοκράτορες εμφανίζονταν στο αυτοκρατορικό κιβώτιο (pulvinar) για να ομιλούν στα πλήθη, να ανακοινώνουν πολιτικές, να διανέμουν δωρεές (missilia), και να συσχετιζόμασταν με τη δημοφιλία των παιχνιδιών.
Εγκαινιαστικές τελετουργίες ειπροκαλούσαν θεούς. Το αρένα ήταν ιερός χώρος· μερικές εκδηλώσεις πληρούσαν ευχές. Πιο târziu, χριστιανικά μαρτυρία (πραγματικά ή θρυλικά) ιεράσυναν το μέρος για την νέα πίστη.
50.000+ θεατές καθεζόμενοι ανά τάξη: βουλευτές στο βήμα, ιππεῖς πίσω, πολίτες, γυναίκες, δούλοι στην κορυφή. Δωρεάν είσοδος (χρηματοδοτούμενη από αυτοκράτορα/αρχόντες). Τα παιχνίδια ήταν κοινωνική σύμβαση: panem et circenses.
Το Κολοσσαίο ήταν μια μηχανή για κατασκευή ρωμαϊκής ταυτότητας—μέσω αίματος, θεάματος, και κοινής βλέψης.
