Το Υπόγειο του Λονδίνου είναι σήμερα τόσο χαρακτηριστικό της πρωτεύουσας όσο ο Big Ben ή το London Eye. Αν και γίνεται εξαιρετικά πολυκενό (κυρίως κατά τις ώρες κορυφής), υπάρχουν συχνά καθυστερήσεις και εργασίες συντήρησης μπορούν να φέρουν πολλές γραμμές σε παγίδα τα Σαββατοκύριακα, όταν τα τρένα τρέχουν στην ώρα τους δεν υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος να μετακινηθείτε στην πόλη.
Το 1843 άνοιξε ο Θάλαμος του Θάμμης, ο πρώτος τόλμας που τρέξε με επιτυχία κάτω από έναν ποταμό. Χτισμένος από τον Sir Marc Brunel και τον γιο του Isambard, άνοιξε τον δρόμο για το Υπόγειο και γίνει χρόνια αργότερα μέρος της διαδρομής της East London line. Το υπόγειο σκεφτόταν ως τρόπος σύνδεσης των κύριων σιδηροδρομικών σταθμών του Paddington, Euston και King's Cross, καθώς οι σιδηροδρομικές εταιρείες είχαν προειδοποιηθεί ότι δεν μπορούσαν να χτίσουν σταθμούς στην πολυκενή κεντρική Λονδίνο.
Η εκσκαφή για να γίνει ο πρώτος τόλμας του Υπογείου ξεκίνησε το 1860, προκαλώντας χιλιάδες φτωχότερους κατοίκους του Λονδίνου να μετατοπιστούν. Η Metropolitan line ήταν η πρώτη γραμμή που άνοιξε το 1863, συνδέοντας το Paddington στα δυτικά με το Farringdon στα ανατολικά. Χτίστηκε χρησιμοποιώντας μια μέθοδο που λέγεται "cut and cover", με την οποία οι δρόμοι έπρεπε να σκαφτούν, να βάλουν ράγια και μετά να καλυφθούν με τοιχωμένο tunnel. Αυτή η μέθοδος ήταν εξαιρετικά προβληματική και δημιούργησε συμφόρηση. Παρά αυτό, η Metropolitan line ήταν τεράστια επιτυχία, επιτρέποντας στους λιγότερο πλούσιους κατοίκους του Λονδίνου να ζήσουν πιο μακριά από τα μέρη εργασίας τους σε μεγαλύτερα και πιο προσιτά σπίτια.
Οι επόμενες δύο γραμμές που άρχισαν κατασκευή ήταν οι District και Circle Lines. Δυστυχώς, αυτές χτίστηκαν από δύο ανταγωνιστικές εταιρείες που αρνήθηκαν να συνεργαστούν, οπότε υπάρχουν δύο σταθμοί για ορισμένους προορισμούς (Edgware Road, Hammersmith). Το γεγονός ότι το Υπόγειο χτίδθηκε με ιδιωτικές επενδύσεις και με λίγη επικοινωνία μεταξύ εταιρειών εξηγεί μερικώς γιατί υπάρχουν περίπου 40 σταθμοί στο Λονδίνο που πέφτουν σε απραξία λίγο μετά την κατασκευή τους, καθώς χτίστηκαν χωρίς να χρειάζονται πραγματικά.
Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι τόλμοι του Υπογείου παρείχαν καταφύγιο σε χιλιάδες κατά αεροπορικές επιδρομές, καθώς και μέσο για πολλούς να διαφύγουν στην περιφέρεια. Οι τεράστιοι αριθμοί ανθρώπων που κοιμόταν υπόγειο σήμαιναν ότι ορισμένοι σταθμοί άρχισαν να παρέχουν βραδινά μαθήματα, βιβλιοθήκες και ακόμη και μουσική διασκέδαση.
Λόγω των προόδων στην κατασκευή τόλμων, οι γραμμές City & South London και Charing Cross, Euston και Hampstead (τώρα όλες μέρος της Northern Line), Waterloo & City, Central, Bakerloo και Piccadilly χτίστηκαν γρήγορα σε σειρά πριν το 1907. Μόνο δύο άλλες γραμμές έχουν χτιστεί από τότε: η Victoria και Jubilee lines, η τελευταία από τις οποίες επεκτάθηκε σημαντικά το 2000. Σήμερα 275 σταθμοί είναι ανοιχτοί, εξυπηρετώντας περίπου 3 εκατομμύρια επιβάτες κάθε μέρα.
