Οι ακραίες θερμοκρασίες διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας, τις μετεωρολογικές προβλέψεις και τις μακροπρόθεσμες κλιματικές μελέτες. Αν και η «υψηλή θερμοκρασία» και η «χαμηλή θερμοκρασία» ακούγονται αυτεξηγηματικές, οι ακριβείς τους έννοιες εξαρτώνται από το πλαίσιο, τη γεωγραφία και την κλίμακα που χρησιμοποιείται—Κελσίου, Φαρενάιτ, ή Κέλβιν.
Μια υψηλή θερμοκρασία αντιπροσωπεύει την πιο ζεστή τιμή που καταγράφεται σε δεδομένη κλίμακα για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Στις καθημερινές μετεωρολογικές αναφορές, είναι η κορυφαία θερμοκρασία που φτάνει, συνήθως το απόγευμα όταν η ηλιακή ακτινοβολία είναι ισχυρότερη. Οι υψηλές θερμοκρασίες συνδέονται με κύματα καύσωνα, ημερομηνίες ρεκόρ, και αυξημένη ζήτηση για κλιματισμό. Η παρατεταμένη έκθεση μπορεί να οδηγήσει σε καύση, θερμική πληγή, και αυξημένη κατανάλωση ενέργειας.
Αντίστοιχα, μια χαμηλή θερμοκρασία είναι η πιο κρύα τιμή που καταγράφεται, συνήθως συμβαίνουσα στα προαύρια πριν τον ήλιο ανατέλλει. Οι χαμηλές θερμοκρασίες φέρνουν παγετόνες, παγωμένες συνθήκες, και ελάχιστες καταγραφές. Απειλούν με παγετό, υποθερμία, και αναπνευστικά προβλήματα, ενώ επηρεάζουν επίσης τη γεωργία, τις μεταφορές και τις εξωτερικές δραστηριότητες.
Τα όρια για «υψηλή» και «χαμηλή» ποικίλλουν δραματικά. Ένα καλοκαίρι υψηλή στη Φοίνιξη διαφέρει δραματικά από ένα καλοκαίρι υψηλή στη Ρέυβικ. Οι κλιματικές μελέτες χρησιμοποιούν αυτά τα ακραία για να αναλύσουν τάσεις, ενώ οι μετεωρολόγοι βασίζονται σε αυτά για να εκδόσουν προειδοποιήσεις. Η κατανόηση και των δύο βοηθάει τις κοινότητες να προετοιμαστούν για επιπτώσεις στην υγεία, ενεργειακές ανάγκες, και μέτρα ασφαλείας.
