Το Όρος Everest δεν βιώνει τις παραδοσιακές τέσσερις εποχές που είναι γνωστές στον περισσότερο κόσμο. Αντίθετα, η ψηλότερη κορυφή του κόσμου λειτουργεί σε δυαδικό εποχιακό κύκλο που ορίζεται από το ασιατικό σύστημα μονσούνας: το καλοκαιρινό μονσούν (υγρή περίοδος) και το χειμερινό μονσούν (στεγνή περίοδος).
Η υγρή περίοδος φέρει έντονες βροχοπτώσεις, διαρκή συννεφιά, συχνές καταιγίδες και αυξημένο κίνδυνο χιονοστιβάδων. Οι θερμοκρασίες στην κορυφή παραμένουν σχετικά ήπιες για το Everest, με μέσο όρο μεταξύ -9°C και -18°C (16°F έως -1°F). Παρά τις θερμότερες θερμοκρασίες, αυτό θεωρείται ο πιο επικίνδυνος περίοδος υψομέτρησης λόγω ασταθούς χιονικού στρώματος, κακής ορατότητας και συνεχούς απειλής χιονοστιβάδων που ενεργοποιούνται από τις έντονες βροχοπτώσεις.
Η στεγνή περίοδος φέρει βιαστικά ψυχρά όρια με ελάχιστη χιονοπτωση. Οι θερμοκρασίες στην κορυφή καταρρέουν σε μέσο όρο -35°C (-31°F), με ακραίες τιμές κάτω από -60°C (-76°F). Αν και η έλλειψη έντονης χιονοπτώσεως μειώνει τον κίνδυνο χιονοστιβάδων, το ακραίο ψύχος και οι βιαστικοί άνεμοι δημιουργούν τους δικούς τους θανάσιμους κινδύνους. Ο στεγνός, σταθερός καιρός προσφέρει καθαρότερο ουρανό και πιο προβλέψιμες συνθήκες, και γι' αυτό οι περισσότερες προσπάθειες κορυφής συμβαίνουν κατά τα διαστημικά παράθυρα.
Οι σύντομα μεταβατικές περιόδοι—Απρίλιος έως Μάιος (προ-μονσούν) και Οκτώβριος έως Νοέμβριος (μετά-μονσούν)—αποτελούν τα μόνα εφικτά παράθυρα υψομέτρησης. Αυτές οι περιόδοι χαρακτηρίζονται από αλλασσόμενους καιρικούς μοτίβους και απρόβλεπτες συνθήκες, αλλά αποφεύγουν τα ακραία των δύο μονσούνας. Το ανοιξιάτικο παράθυρο (Απρίλιος–Μάιος) είναι το πιο δημοφιλές για προσπάθειες κορυφής, προσφέροντας την καλύτερη ισορροπία διαχειρίσιμων θερμοκρασιών και μειωμένων βροχοπτώσεων.
