Ναι, οι άνθρωποι μπορούν και έχουν πεθάνει από παγώματα στο Όρος Έβερεστ. Το ακραίο περιβάλλον του βουνού δημιουργεί τέλειο καταιγίδα θανάσιμων κινδύνων ψύχους.
Οι θερμοκρασίες στο Έβερεスト μπορεί να πέσουν στα -40°C (-40°F) ή χαμηλότερα, και οι ανεμοστρόβιλες άνεμοι (ξεπερνώντας 160 χλμ/ώρα / 100 μίλια/ώρα) είναι συνηθισμένοι. Ο ψυχρός αέρας κάνει να νιώθει πολύ πιο κρύο, αφαιρώντας γρήγορα θερμότητα από την εκτεθειμένη επιδερμή. Στη κορυφή, η ατμοσφαιρική πίεση είναι μόνο περίπου ένα τρίτο της επιφάνειας της θάλασσας, σημαίνοντας πολύ λιγότερο διαθέσιμο οξυγόνο.
Η υποθερμία συμβαίνει όταν η κεντρική θερμοκρασία του σώματος πέφτει κάτω από 35°C (95°F). Στο υψόμετρο, η ικανότητα του σώματος να παράγει θερμότητα ελαττώνεται από την υποξία (στέρηση οξυγόνου). Η υψομετρική ασθένεια (AMS, HAPE, HACE) ενervates τους αλπινιστές περαιτέρω, βλάπτοντας την κρίση και την φυσική ικανότητα—καθιστώντας δυσκολότερο να ζητηθεί καταφύγιο ή να διατηρηθεί η θερμότητα σώματος. Η εξαθλίωση από την ακραία προσπάθεια του αλπινισμού επιδεινώνει τον κίνδυνο.
Πολλοί από τους 300+ θανάτους στο Έβερεστ περιλαμβάνουν υποθερμία ως πρωταρχικό ή συνεισφέροντα παράγοντα. Σημαντικές τραγωδίες περιλαμβάνουν τη καταστροφή του 1996 (ιστορημένη στο «Into Thin Air») όπου πολλοί αλπινιστές πέθαναν από παγώματα σε άτομη χιονοστιβάδα, και την «κοιλάδα السيرκούλασης» του 2019 κοντά στην κορυφή όπου οι αλπινιστές περίμεναν ώρες στον θανάσιμο κρύο.
Η επιβίωση απαιτεί: κορυφαία μονωτικό εξοπλισμό, συστήματα συμπληρωματικού οξυγόνου, έμπειρους ξεναγούς, αυστηρούς χρόνους αναστροφής, παρακολούθηση παραθύρων καιρού και την κρίση να αναχωρείς όταν οι συνθήκες επιδεινώνονται. Ακόμα και με τέλεια προετοιμασία, ο κίνδυνος δεν φτάνει ποτέ στο μηδέν—ο κρύος του Έβερεστ παραμένει ανημερωτικός δολοφόνος.
