Το Όρος Φερμπέιτ (8.848,86 μ / 29.031,7 π) δεν είναι απλώς ανεφικτό—είναι φυσιολογικά ασύνδετο με τη μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση. Η «Ζώνη Θανάτου» πάνω από 8.000 μ είναι η πιο έντονη έκφραση, αλλά ολόκληρο το ανώτερο βουνό απορρίπτει την εγκατάσταση.
Στην κορυφή, η ατμοσφαιρική πίεση είναι ~33% της επιφάνειας της θάλασσας. Η μερική πίεση του οξυγόνου πέφτει σε ~7 kPa—ακατάλληλη για την αυτονομημένη ανθρώπινη μεταβολή. Η χρόνια υπωξία προκαλεί γνωστική υποβάθμιση, μυϊκή атροφία, καταστολή ανοσοποιητικού και πνευμονική υπέρταση. Αפילו με συμπληρωματικό οξυγόνο, η μακροχρόνια διαμονή υποβαθμίζει την υγεία.
Οι θερμοκρασίες στην κορυφή μέσο όρο -36°C (-33°F) τον Ιανουάριο, -19°C (-2°F) τον Ιούλιο. Οι ψύχους από άνεμο φτάνουν -60°C (-76°F). Καμία παθησιακή καταφύγια δεν μπορεί να διατηρήσει επιβιώσιμες θερμοκρασίες χωρίς τεράστια ενεργειακή εισροή.
Οι άνεμοι ρεύματος πνέουν τακτικά πάνω από 100 mph (160 km/h). Προελακτικές καταιγίδες, ξαφνικές κακοκαιρίες και ακραία UV ακτινοβολία (λεπτός ατμόσφαιρας + αντανάκλαση χιονιού) δημιουργούν εχθρικό περιβάλλον.
Δεν υπάρχει χώμα, δεν υπάρχει υγρό νερό (τα πάντα παγωμένα), δεν υπάρχουν πηγές τροφής, ικανότητα απόρριψης αποβλήτων. Όλη η υποστήριξη ζωής πρέπει να εισάγεται—καύσιμα, τρόφιμα, οξυγόνο, υλικά κατασκευής—με εκθετικό κόστος.
Πάνω από 8.000 μ, το σώμα δεν μπορεί να ακλιματιστεί—μόνο να υποβαθμίζεται. Ο χρόνος μετριέται σε ώρες πριν από ανεπίστρεπτη ζημιά ή θάνατο. Αυτό δεν είναι μέρος για να ζεις; είναι μέρος για να επιβιώσεις λίγο και να κατεβείς.
Ο Φερμπέιτ φιλοξενεί ζωή—χιόνια λεοπάρδαρα, χιονοειδή αράχνες Ιμαλαιών, εξτρεμόφιλα μικροβια—αλλά όχι εμάς. Είμαστε τουρίστες στα όρια της φυσιολογίας.
