Δεν όλη η Σιβηρία είναι εξίσου σκληρή — νότιες και δυτικές περιοχές είναι πιο μετριόπαθεις — αλλά η πυρήνα περιοχή испытывает έκτονα συνθήκες λόγω συνδυασμού γεωγραφικών και ατμοσφαιρικών παραγόντων:
Μακριά από ωκεανούς, η Σιβηρία λαμβάνει χαμηλή ηλιακή ακτινοβολία χειμώνα και λείπει ωκεανική μετριασμός θερμοκρασίας, δημιουργώντας κλασικό ηπειρωτικό κλίμα.
Τεράστιες ψυχρές αέριες μάζες διαμορφώνονται πάνω στην ασιατική χερσαία μάζα χειμώνα. Χωρίς σημαντικά ορεινά φράγματα να τις μπλοκάρουν, ξεπερνούν ελεύθερα την Σιβηρία.
Το μόνιμα παγωμένο έδαφος λειτουργεί ως θερμικό μονωτικό, εμποδίζοντας την καλοκαιρινή θερμότητα να διεισδύει βαθιά και ενισχύοντας την ετήσια ψυχρότητα.
Οι υψηλές γεωγραφικές πλάτη σημαίνουν εξαιρετικά σύντομες χειμερινές μέρες (ή πλήρης σκοτάδι), μειώνοντας δραματικά την ηλιακή θέρμανση.
Ένα τεράστιο, μόνιμο χειμερινό υψηλότακτο σύστημα αέρων φέρνει καθαρά ουρανά, ήρεμους ανέμους και ακτινοβολική ψύξη — επιτρέποντας στις θερμοκρασίες να καταρρίψουν.
Αντίθετα με τη δυτική Ευρώπη (θερμαινομένη από τη Ρεύση του Κόλπου) ή την ανατολική Ασία (Κυροσίο Ρεύση), η Σιβηρία προστατεύεται από τη ωκεανική μεταφορά θερμότητας.
Μαζί, αυτοί οι παράγοντες δημιουργούν έναν από τους πιο έκτονους κλιματικούς κινητήρες της Γης.
