Η ιδέα ότι η Γη «εξαντλείται από δέντρα» απλοποιεί μια σύνθετη πραγματικότητα. Ενώ η αποδάσωση παραμένει κρίση, υπάρχουν flera αντίθετες τάσεις:
Η παγκόσμια καθαρή απώλεια δασών μειώθηκε >50% από 1990–2020 (Παγκόσμια Τράπεζα). Η αποδάσωση της Αμαζονίας της Βραζιλίας κορυφώθηκε το 2004· πρόσφατες πολιτικές δείχνουν daoσαλλομές.
Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» της Κίνας, οι ινδικές κινήσεις φύτευσης δέντρων, η ισορροπία AFR100 της Αφρικής, και οι εταιρικές υποσχέσεις net-zero οδηγούν σε μαζική φύτευση.
Πιστοποίηση (FSC, PEFC) προωθεί επιλεκτική καταγραφή, βιότοπους συνδέσμους και μακροπρόθεσμη απόδοση έναντι clear-cutting.
Το πιστοποιημένο ξύλο κερδίζει πρεμίες, ανταμοιβώντας υπεύθυνη διαχείριση.
Δορυφορικές ειδοποιήσεις (Global Forest Watch), ακριβής γεωργία, και drones επιτρέπουν στοχευμένη επιβολή και αποκατάσταση.
Συμπέρασμα: Δεν εξαντλούμαστε από δέντρα παγκοσμίως, αλλά τα τροπικά πρωτογενή δάση—ανεκτίμητα για άνθρακα και βιοποικιλότητα—συνεχίζουν να συρρικνώνονται. Το εστίαση πρέπει να είναι στην προστασία άθικτων δασών, όχι μόνο στο μέτρημα δέντρων.
