Τα ειδήλια terracotta από τη Τζένε-Τζένο (Μάλι, ~9ος–2ος π.χ.) αποκαλύπτουν την εξελιγμένη κοινωνία του πολιτισμού Νόκ μέσω πολλαπλών ρόλων:
Πιθανώς απεικονίζουν θεότητες, πρόγονα, ή πνεύματα. Χρησιμοποιούνται σε τελετές, ναούς, ως μεσολαβητές μεταξύ κόσμων. Στυλιζαρισμένα χαρακτηριστικά (εκτατα κεφάλια, τριγωνικά μάτια) υποδεικνύουν συμβολική, όχι πορτρετική, πρόθεση.
Υψηλός φούρνισμα, λεπτομερή, ποικίλες θέσεις (καθισμένοι, γονάτια, ιππεύοντας). Δείχνουν ειδικευμένους τεχνίτες, καθιερωμένες παραδόσεις εργαστηρίων, αισθητικές συμβάσεις—σήματα πολύπλοκης κοινωνίας.
Σκηνές καθημερινής ζωής (νομευτική, γεωργία, μουσική), μυθολογία, ή ιστορία κωδικοποιημένες σε ομάδες ειδωλίων. "Κείμενα" της προφορικής κουλτούρας στην αργίλα.
Στυλιστικές συνδέσεις με μεταγενέστέρες δυτικάφρικανικές τέχνες (Ιφε, Μπενίν, Igbo-Ukwu) δείχνουν μόνιμες παραδόσεις. Τζένε-Τζένο (μεγάλο αστικό κέντρο από το 800 μ.χ.) ήταν κόμβος σε διασαχαρικές δικτύωσεις—αυτά τα αντικείμενα ταξίδεψαν.
Πολύ μακριά από απλές διακοσμητικές, είναι υλικοί λογοι για τη νοκ πολυπλοκότητα: αστικισμός, εξειδίκευση, πνευματικότητα, και καλλιτεχνικός κανόνας αιώνες πριν από τις γνωστότερες αυτοκρατορίες.
