Όχι, τα σέκοια παραλιακά (Sequoia sempervirens) και τα γιγαντιαία σέκοια (Sequoiadendron giganteum) δεν αναπτύσσονται φυσικά στην Αλάσκα. Η εγχώρια τους κατανομή περιορίζεται σε μια στενή παράκτια ζώνη ομίχλης στην Καλιφόρνια και νότια Όρεγον.
| Παράγοντας | Απαιτηση Σέκοια | Πραγματικότητα Αλάσκας | Έλλειψη |
|---|---|---|---|
| Χειμερινή Θερμοκρασία | Ελάχ. > −10°C (14°F) | −20°C έως −40°C (εσωτερικό); −5°C έως −15°C (παράλια) | Θανατηφόρο πάγωμα· εμβολισμός ξυλήματος |
| Μοίρες Θερμότητας Ανάπτυξης | >2.500 (βάση 5°C) | <1.000 (παράλια); <500 (εσωτερικό) | Ανεπαρκής μεταβολική θερμική άθροιση |
| Καλοκαίρινη Ομίχλη/Στράτος | Καθημερινό θαλάσσιο στρώμα (Ιούνιος–Οκτώβριος) | Παράλια ομίχλη υπάρχει αλλά χωρίς καλοκαίρινη ζέστη | Ομίχλη χωρίς φωτοσύνθεση = υστερήσεις άνθρακα |
| Υετός | 1.000–3.000 mm/έτος | 600–4.000 mm (διαφέρει) | Κάποιες παράλιες τοποθεσίες ικανές |
| Έδαφος | Βαθύ, καλά αποστραγγισμένο, οξύ, μυκοριζικό | Λεπτό, κρυοτέρβιο, φτωχό σε θρεπτικά, υπό invloed διαμετρούμενης παγέτας | Δεν υπάρχει κατάλληλο προφίλ εδάφους |
| Φωτοπερίοδος | 37–42°N γεωγραφικό πλάτος | 54–71°N γεωγραφικό πλάτος | Ακραία εποχιακή ανακλίση φωτός |
Τα μεγαλύτερα δέντρα της Αλάσκας είναι η πράσινη πεύκη Σίτκα (Picea sitchensis) — μέχρι 60 μ (200 πόδια), 5 μ διάμετρος — και η δυτική τσούγκα. Αυτά είναι προσαρμοσμένα σε ψυχρά, υγρά, υψηλά γεωγραφικά πλάτη συνθήκες όπου τα σέκοια δεν μπορούν να επιβιώσουν.
Τα μοντέλα προβλέπουν θέρμανση παράλιας Αλάσκας +2–4°C μέχρι το 2100. Ωστόσο, η φωτοπερίοδος και τα εδαφικά εμπόδια παραμένουν. Η βοηθούμενη μετανάστευση σέκοια στην Αλάσκα είναι οικολογικά άδικη — θα διαταράχθε τα εγχώρια δάση πεύκης-τσούγκας χωρίς να καταστήσουν βιώσιμους πληθυσμούς.
Τα σέκοια είναι ένδεμα της Καλιφόρνιας· η Αλάσκα έχει τα δικά της μεγαλοπρεπή, προσαρμοσμένα δάση.
