Το νερό εισέρχεται στην ατμόσφαιρα μέσω τριών διακριτών διαδικασιών αλλαγής φάσης:
Πού: Ωκεανοί (86%), λίμνες, ποτάμια, έδαφος, υγρές επιφάνειες. Δυναμισμός: Ηλιακή ενέργεια δίνει στις επιφανειακές μορίcules αρκετή κινητική ενέργεια για να φύγουν. Ρυθμός εξαρτάται από: θερμοκρασία, άνεμο, υγρασία, επιφάνεια. Δεν απαιτείται βράση—συμβαίνει σε όλες τις θερμοκρασίες πάνω από το πάγωμα.
Πού: Φυτικά στόματα (πόροι φύλλων). Μηχανισμός: Ρίζες απορροφούν έδαφος νερό → ξύλεμα μεταφορά → φυλλοειδής εξάτμιση δημιουργεί αρνητική πίεση (συνέχεια-τάση) που τραβάει το νερό πάνω. Κλίμακα: ~10% ατμοσφαιρικής υγρασίας· μεγάλα δρυς διαβρώσκει 40.000 γαλ/έτος. Συνδυασμένη με εξάτμιση = εξατμιδιαβρόχωση (ET).
Πού: Χιόνι, παγετώνες, παγετώνες, πάγος, παγωμένο νερό. Δυναμισμός: Στεγνό αέρας + ηλιακή ακτινοβολία + χαμηλή πίεση επιτρέπει στα μόρια πάγου να παρακάμψουν τη ρευστή φάση. Κλειστές περιοχές: Πολικές παγετώνες, ψηλά βουνά, χιονιστά χιονοστιβάδες. Μικρή παγκοσμίως (~1%) αλλά κρίσιμη τοπικά για απώλεια χιονοστιβάδας και ισοζύγιο μάζας παγετώνα.
Βαθύ νερό Γης απελευθερώνεται ως ατμός κατά έκρηξη—γεωλογική χρονική κλίμακα συνεισφέρουσα.
Μαζί, αυτά οδηγούν τον υδρολογικό κύκλο—εξάτμιση/διαβρόχωση/υπολιμνίαση → συμπύκνωση → βροχόπτωση → αποστράγγιση/εισήλωση → επανάληψη. Η κλιματική αλλαγή επιδεινώνει την εξάτμιση, αλλάζοντας ολόκληρο τον κύκλο.
