Η Μεσόγειος Θάλασσα βιώνει αμύλες, αλλά είναι εξαιρετικά λεπτών—ταξινομημένες ως μικρο-αμύλες με εύρος τυπικά κάτω από 50 εκατοστά (20 ίντσες). Αυτό αντίθετα δραματικά με ωκεανικές ακτογραμμές όπου τα εύρη αμύλων εκτείνονται σε μέτρα. Διάφοροι γεωγραφικοί παράγοντες συνωμοτούν για να καταστέλλουν τις αμύλες της Μεσογείου.
Η ημι-κλειστή φύση της Μεσογείου είναι ο πρώτος περιορισμός. Συνδεδεμένη με τον Ατλαντικό μόνο μέσω της στενής Στενάς της Γιβραλτάρ (14 χλμ), το τεράστιο κύμα αμύλων που διαδίδεται από τον ανοιχτό ωκεανό δυσκολεύεται να μπει στη λεκάνη. Η επιφάνεια της Μεσογείου (2,5 εκατ. τετρ. χλμ²) είναι πολύ μικρή για να παράγει σημαντικές εσωτερικές αμύλες, και η πολύπλοκη μορφή της—με numeroυς υπο-λεκάνες, νησιά και στενωπός—αποτρέπει την αναλυτική ενίσχυση.
Ωστόσο, οι αμυλικές ροές λένε διαφορετική ιστορία. Στενούς διαδρόμους όπως η Στενά της Γιβραλτάρ και η Στενά της Σικελίας, η περιορισμένη ροή δημιουργεί ισχυρούς αμυλικούς ρεύματα που φτάνουν τα 2-3 νότα. Αυτά τα ρεύματα επηρεάζουν σημαντικά την πλοήγηση, την θαλάσσια οικολογία και τη μεταφορά ιλύος παρά τη μινιμαλή κατακόρυφη αμύλη.
Το μικρο-αμυλικό περιβάλλον διαμορφώνει μοναδικά τα ακτιναία οικοσυστήματα της Μεσογείου. Οι ενδιαμεσιακές ζώνες είναι στενές, ευνοώντας είδη προσαρμοσμένα σε ελάχιστη έκθεση. Οι ακτιναίες υποδομές αντιμετωπίζουν λιγότερο αμυλικό στρες αλλά παραμένουν ευάλωτες σε πλημμυρικές ανεμόμενες και αύξηση επιπέδου θάλασσας. Η κατανόηση αυτών των λεπτών αμύλων αποδεικνύεται κρίσιμη για ναυτιλιακές λειτουργίες, περιβαλλοντική διαχείριση και πρόβλεψη επιπτώσεων κλιματικής αλλαγής σε αυτή την πολιτιστικά και οικολογικά حيوية θάλασσα.
