Έχουμε χαρτογραφήσει το 100% της Σελήνης και του Άρη σε ανάλυση ~100 m. Για τον υφάλμητο δάπεδο; ~25% σε παρόμοια ανάλυση (Στόχος Seabed 2030: 100% έως το 2030). Οι λόγοι είναι φυσική, όχι προτεραιότητα.
10 m βάθος = +1 atm. Στο 4.000 m (μέσος όρος βυθού): 400 atm (40 MPa). Στο 11.000 m (Βάθος Challenger): 1.100 atm. Οι φολίες πρέπει να είναι παχύς (σφαιρίδια τιταγίου) ή ισοσταθμισμένες πίεσης (γεμισμένες με λάδι). Ο κίνδυνος κατάρραξης είναι υπαρξιακό.
Η φωτεινή ζώνη τελειώνει στα 200 m. Κάτω: αιώνια νύχτα. Το τεχνητό φως έχει μικρό εύρος (απόρροια/διάχυση). Ο σονάρ (ακουστικός) αντικαθιστά την οπτική—αλλά η ανάλυση ανταλλάσσεται με το εύρος.
Μπαταρίες καταναλώνονται γρηγορότερα, η ηλεκτρονική διακυμάνεται, τα υλικά γίνονται θραυστότερα. Οι ανθρώπινες κάτοχοι περιορίζονται στα ~500 m (καθρέφτες ατμοσφαιρικής πίεσης) / ~70 m (SCUBA). ROVs/AUVs είναι το πρότυπο.
Αλατισμένο νερό + πίεση + μικροοργανισμοί = γρήγορη υποβάθμιση. Συνδέσεις, στεγανοποιητές, καλώδια χαλάνε. Η πλεονασμικότητα προσθέτει κόστος/βάρος.
Το κόστος πλοίου $30k–$100k/ημέρα. Η συστηματική χαρτογράφηση χρειάζεται αιώνες με την τρέχουσα ικανότητα στόλου. Αυτόνομοι στόλοι (Saildrone, Ocean Infinity) κλιμακώνουν αυτό.
Ρεύματα, γύροι, εσωτερικά κύματα, παλίρροιες κινούν τη στήλη νερού. Ένας "χάρτης" του υφάλμητου δαπέδου είναι στατικός· η θάλασσα πάνω είναι 4D χάος. Η κατανόηση των οικοσυστημάτων απαιτεί επαναλαμβανόμενες επισκέψεις.
Η θάλασσα δεν είναι "μη εξερευνημένη" λόγω έλλειψης προσπάθειας—είναι δύσκολη. Κάθε 1% που κερδίζεται είναι νίκη της μηχανικής επί της φυσικής.
