Η διαίρεση ωκεανών σε προγενέστερες εποχές ήταν εξαιρετικά προκλητική λόγω πολλαπλών παραγόντων:
Οι ναύτες δεν είχαν ακριβή εργαλεία όπως πυξίδες και ακριβείς χάρτες, βασίζονταν σε αστρονομικές παρατηρήσεις και dead reckoning, τα οποία ήταν επιρρεπή σε σφάλματα και μπορούσαν να οδηγήσουν σε παρεκκλίσεις ή απώλεια πορείας.
Οι ωκεανοί ήταν μεγαλόντερα ανεξερεύνητοι, και το τεράστιο τους μέγεθος και η άγνωστη φύση τους φέρναν αβεβαιότητα και κίνδυνο. Οι ναύτες αγνοούσαν ρεύματα, ανέμους και κινδύνους, καθιστώντας δύσκολο το σχεδιασμό ασφαλούς διαδρομής.
Τα πρώιμα πλοία ήταν σχετικά μικρά, ξύλινα, με περιορισμένη χωρητικότητα φορτίου και ευελιξία, καθιστώντας τα ευάλωτα σε καταιγίδες, ισχυρούς ανέμους και rought θαλάσσιες συνθήκες.
Η διατήρηση τροφίμων και νερού για μακρά ταξίδια ήταν μεγάλος προκλητικότητα. Χωρίς ψυγεία, οι φρέσκες προμήθειες διεφθείραν γρήγορα, οδηγώντας σε سوء διατροφή, σκορβουτ και άλλα προβλήματα υγείας.
Τα πλοία ήταν συμφυωμένα, ακαθάρτα και υγρά, διευκολύνοντας την εξάπλωση νόσων όπως η κίτρινη πυρετός, η βαρίολα, η ελονοσία και η δυσεντερία, οι οποίες μπορούσαν να εξαφανίσουν πλήρεις πλώρους.
Οι ναύτες είχαν λίγη κατανόηση των ωκεανικών ρευμάτων, ανέμων και μοτίβων καιρού, καθιστώντας δύσκολη την πρόβλεψη και την αποφυγή καταιγίδων, με αποτέλεσμα καθυστερήσεις και αυξημένους κινδύνους.
Καταιγίδες, παγωμένοι βουνιά και ομίχλη απειλούσαν σοβαρά τα ιστιοφόρα πλοία, πιθανώς διαταράσσοντας ταξίδια και προκαλώντας απώλεια ζωών και ζημιές στα πλοία.
Πειρατές και εχθρικές συμβολές με φυλετικούς πληθυσμούς πρόσθεσαν κίνδυνο και αβεβαιότητα, απαιτώντας συνεχή επιφυλακή και ετοιμότητα άμυνας.
Παρόλα αυτά τα εμπόδια, η ανθρώπινη ορμή για εξερεύνηση και εμπόριο κινητοποίησε τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τη δυσπραγία των ωκεανικών ταξιδιών, προαγγίζοντας την ναυσιγιαστική, χαρτογραφική και ναυπηγική τεχνολογία.
