Το 1976 masterpiece των Eagles «Hotel California» έχει γεννήσει ατελείωτη συζήτηση. Ο Ντον Χένλεϊ και ο Γκλεν Φρέι έχουν πει ότι είναι «μια μεταφορά για την σκοτεινή πλευρά του Αμερικανικού Ονείρου και της υπερβολής στη μουσική βιομηχανία», αλλά οι στίχοι υποστηρίζουν πολλαπλές αναγνώσεις:
Το ξενοδοχείο = κακόχρηση ουσιών. «Μπορείς να φύγεις όποτε θέλεις, αλλά δεν μπορείς ποτέ να φύγεις» = κύκλος ανακόκκωσης. «Κάθρεφτες στην ταβάνι, ροζ σαμπάνια στον πάγο» = γλαμυρισμένη κάθοδος.
«Αυτό μπορεί να είναι Παράδεισος ή αυτό μπορεί να είναι Κόλασι» — το ξενοδοχείο ως καθαρτήριο. «Το σφιγγίζουν με τα χάλυβδα μαχαιριά τους, αλλά απλώς δεν μπορούν να σκοτώσουν το θηρίο» = μάταιη μάχη εναντίον αμαρτίας.
Δική τους εξήγηση. Το ξενοδοχείο = σκηνή μουσικής ΛΑ. «Πολύ χώρο στο Hotel California» = ατελείωτοι υποψηφίοι. «Είμαστε όλοι απλώς αιχμάλωτοι εδώ, της δικής μας συσκευής» = συμβατική/δημιουργική παγίδα.
«Το μυαλό της είναι Τιφάνι-στρεβλωμένο, έχει τα Μερσέδες στρίψεις» — ένας εραστής που σας παγιδεύει. «Τελευταίο που θυμάμαι, τρέχαινα για την πόρτα» — αποweifημένη φυγή.
Το γέnius του τραγουδιού είναι η πολυσημία. Λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα ταυτόχρονα: προσωπικό, κοινωνικό, πνευματικό. Το «Ξενοδοχείο» είναι οποιαδήποτε χρυσή κλουβί—εξάρτηση, θέα, αγάπη, πλεονεξία—όπου η είσοδος είναι εκπροσώπηση και η έξοδος ιλλούζια.