Η Μεσόγειος Θάλασσα δεν είναι εσωτερική θάλασσα. Według ορισμού, μια εσωτερική θάλασσα (ή επειρικιά θάλασσα) είναι μια ρηχή θάλασσα που καλύπτει μέρος μιας ηπείρου, συνδεδεμένη με τον ωκεανό μόνο μέσω στενής στενής ή ολοκληρωμένα κλειστή (ως η Κάσπια Θάλασσα). Η Μεσόγειος αποτυγχάνει αυτό το τεστ σε δύο σημεία:
Μέση βάθος: ~1.500 m. Μέγιστη: 5.267 m (Calypso Deep). Είναι ένας βαθύς ωκεανικός λάκκος, όχι ρηχή ηπειρωτική πλημμύρα.
Η Στενή της Γιβραλτάρ (14 χλμ πλάτος, 300–900 m βάθος) συνδέει τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό Ωκεανό. Αν και στενή σχετικά με το μέγεθος της Μεσογείου, επιτρέπει τεράστια, συνεχή διπλή κατεύθυνση ανταλλαγή: ~0,9 Sv (Sverdrups) Ατλαντικού νερού στην επιφάνεια· πυκνότερο Μεσογειακό νερό έξω στο βάθος. Αυτή η ανταλλαγή οδηγεί τη θερμοαλίνη κυκλοφορία της Μεσογείου και την αποτρέπει από το να γίνει στάσιμο, υπεραλμυρό λίμνη (όπως συνέβη κατά τη Μεσσινιακή Κρίση Αλατότητας, 5,96–5,33 εκατ. ετών πριν, όταν η στενή έκλεισε).
Οι ωκεανογράφοι ταξινομούν τη Μεσόγειο ως περιφερειακή θάλασσα του Ατλαντικού Ωκεανού — ένα ημι-κλειστό λάκκο συνδεδεμένο με μία ή περισσότερες στενές, με ξεχωριστή κυκλοφορία και ιδιότητες νερού. Άλλες περιφερειακές θάλασσες: Καραϊβική, Νότια Κίνα, Βαλτική, Ερυθρά Θάλασσα.
Είναι σχεδόν ενγειωμένη (Ευρώπη, Αφρική, Ασία).
Έτσι αν και νιώθει εσωτερική, υδρολογικά και γεωλογικά, η Μεσόγειος είναι ένα ανοιχτό, δυναμικό βραχίονα του Ατλαντικού.
