Οι κοραλλιογενείς φάραγγες είναι בין τους πιο ευαίσθητους στο κλίμα οικοσυστήματα του πλανήτη, και τα ψάρια που τους καλείσπουν σπίτι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή ενός γρήγορα μεταβαλλόμενου ωκεανού. Καθώς η ανθρωπογενής CO2 αυξάνει τις θαλάσσιες θερμοκρασίες και οξύτητα, το περίπλοκο δίκτυο ζωής που υποστηρίζουν οι φάραγγες αποσυναρμολογείται.
Τα ψάρια είναι εκτός θερμής· η θερμοκρασία του σώματός τους ταιριάζει με το περιβάλλον νερό. Αפילו αύξηση 1–2°C πάνω από τις εποχιακές κανονικότητες ενεργοποιεί μεταβολική ταχύρρυθμη, αυξάνοντας την ζήτηση οξυγόνου ενώ το ζεστό νερό κρατά λιγότερο διαλυμένο οξυγόνο. Αυτή η "μεταβολική συμπίεση" μειώνει την ενέργεια για ανάπτυξη, αναπαραγωγή και ανοσολογική λειτουργία, συχνά αναγκάζοντας τα είδη να μεταναστεύουν πολικά ή σε βαθύτερα, ψυχρότερα νερά.
Καθώς οι ωκεανοί απορροφούν υπέρβασια CO2, το pH πέφτει, μειώνοντας τη διαθεσιμότητα ιόντων καρβονικού. Αυτό εμποδίζει την ασπίδωση στα οθόλια των ψαριών (ακούστια πέτρες κρίσιμες για ισορροπία και ακοή) και την σκελετική ανάπτυξη σε λάρβακες. Τα οξυγονωμένα νερά διαταράσσουν επίσης τις οσφρητικές ενδείξεις, εμποδίζοντας την αποφυγή προδότη, την οικειοποίηση και την επιλογή συντρόφου.
Επιτασιμός θερμικός στρες προκαλεί στα κοραλλιά να εκτοξεύουν τα συμβιοτικά τους άλγη (ζοξαντέλλες), γίνονται λευκά και συχνά πεθαίνουν. Η الناتجικο δομική καταστροφή εξαλείφει τις τρύπες, ραγάδες και έδαφη τρέψιμης που είναι απαραίτητα για τα ψάρια φάραγγας – εκτιμώμενα στο 25% όλων των θαλάσσιων ειδών. Οι μελέτες δείχνουν πτώση ποικιλότητας και βιομάζας ψαριών σε χαμηλής ποιότητας φάραγγες.
Η θέρμανση αλλάζει τις ανθοφορίες πλαγκτόν και την ανάπτυξη φυτόπλαγκτον, μετατοπίζοντας τη βάση του τροφικού δικτύου. Τα φυτόφαγα ψάρια μπορεί να χάσουν την προτιμώμενη τροφή, ενώ οι αναρμοσίες хищητής-προβάτου (π.χ. λάρβακες που εκκλεισθούν πριν τις ακμές προβάτου) αυξάνουν τη θνησιμότητα. Εισβάλλοντα είδη, που ευνοούνται από νέα θερμικά καθεστώτα, αναστατώνουν περαιτέρω τις αυτόχθονες κοινότητες.
Ενισχυμένες καταιγίδες – που τρέφονται από πιο ζεστά νερά – φυσικά σπάζουν τα πλαίσια φάραγγας, ενώ αλλαγμένες ρεύσεις ανακατανέμουν λάρβακες μακριά από καταλληλούς τόπους εγκατάστασης. Το συντηρητικό αποτέλεσμα είναι μια ομογενοποίηση των συστάσεων ψαριών: απώλεια ειδικών, κυριαρχία γενικιστών, και μειωμένη ανθεκτικότητα οικοσυστήματος.
Η προστασία των ψαριών φάραγγας απαιτεί όχι μόνο τοπική διαχείριση (θαλάσσια καταφύγια, όρια αλιείας) αλλά επείγουσα παγκόσμια αποκάρβωση για να σταθεροποιηθεί το κλιματικό φάσμα στο οποίο εξελίχθηκαν αυτά τα οικοσυστήματα.
