Η καταστροφή τροπικών δασών βροχής για βραχυπρόθεσμο εμπορικό κέρδος (ξυλουργία, κτηνοτροφία, σόγια, ελαιόχορτο, ορυχεία) εκκινεί ανίστρεψιμες παγκόσμιες συνέπειες:
Τα δάση βροχής φιλοξενούν >50% των χερσαίων ειδών της Γης σε <7% της γης. Η αποδάση οδήγει στην εξαφάνιση πριν τα είδη ανακαλυφθούν.
Τα δάση αποθηκεύουν ~250 Gt άνθρακα. Η εκκαθάριση απελευθερώνει CO₂ (10–15% παγκόσμιων εκπομπών) και μειώνει μελλοντική αποξένωση. Αλλάζει βροχόπτωση ηπειρωτικά.
Η蒸散 από δάση παράγει «πετόμενους ποταμούς» που βρέχουν γεωργία χιλιάδες χλμ μακριά (π.χ. Αμαζονία → Λεκάνη Λά Πλάτα). Η απώλεια = ξηρασία.
Λεπτά, φτωχοθρεπτικά εδάφη καίγονται/κατεδαφίζονται γρήγορα χωρίς κάλυψη. Η λατερίτιση δημιουργεί σκληρό εδαφικό επίπεδο· ακολουθεί ερημοποίηση.
Τρόφιμα, φάρμακα, ξύλο, σύρραξη, έλεγχος πλημμυρών, αυτόχθονες διαβιώσεις—αξία τρισεκατομμυρίων/έτος.
Εδάφη, γνώσεις και δικαιώματα αυτόχθονων λαών παραβιάζονται.
Υπάρχουν βιώσιμες εναλλακτικές: αγροδασολογία, πιστοποιημένα βιώσιμα εμπόρευμα, πληρωμές για υπηρεσίες οικοσυστήματος (REDD+), διατήρηση υπό την ηγεσία αυτόχθονων. Η εμπορική καταστροφή είναι οικολογικά, κλιματικά και ηθικά αδιαφύγητη.
