Τα κοραλλιογενή φέγγα αναπαριστούν μερικά από τα πιο βιολογικά ποικιλόμορφα οικοσυστήματα της Γης, ωστόσο κάτω από τη χρωματιστή τους φας κρύβεται έντονος ανταγωνισμός μεταξύ των ειδών. Ο διαειδικός ανταγωνισμός—η αντιπαλότητα μεταξύ διαφορετικών ειδών κοραλλιών—διαμορφώνει τη δομή του φεγγαριού, τη διανομή των ειδών και τη συνολική δυναμική του οικοσυστήματος. Η κατανόηση αυτών των αλληλεπιδράσεων αποδεικνύεται κρίσιμη για τη διατήρηση καθώς τα φέγγα αντιμετωπίζουν αυξανόμενες απειλές από την κλιματική αλλαγή, τη ρύπανση και την υπεραλίευση.
Το φως οδηγεί την επιβίωση των κοραλλιών μέσω των συμβiotικών τους zooxanthellae. Τα κοραλλιοειδή κλαδοειδή όπως το σταχυλοκοράλλι (Acropora spp.) διαθέτουν δομικό πλεονέκτημα—οι κατευθυνόμενες προς τα επάνω μορφές τους συλλαμβάνουν την ακτινοβολία του ήλιου πιο αποτελεσματικά από τα μάζα ή δακτυλοειδή κοραλλιά (Porites spp.). Σε ρηχά νερά όπου το φως_overabounds_ αλλά ο χώρος είναι περιορισμένος, αυτή η αρχιτεκτονική διαφορά καθορίζει ποια είδη κυριαρχούν. Τα γρήγορα αναπτυσσόμενα κλαδοειδή κοραλλιά μπορούν να σκιώσουν τα πιο αργά αναπτυσσόμενά μάζα είδη, αποκλείοντάς τα σταδιακά από τις πρώτες θέσεις.
Μερικοί ανταγωνισμοί γίνονται φυσικοί. Οι συστοιχίες κλαδοειδών Acropora συχνά αναπτύσσονται επάνω στα κοραλλιά μανιτάρια (Fungia spp.), σφίγγοντάς τα και αποκλείοντας την πρόσβασή τους στο φως. Αυτή η στρατηγική υπερκάλυψης εξαλείφει αποτελεσματικά τους ανταγωνιστές από το υπόστρωμα. Η γρήγορη πλευρική επέκταση των κλαδοειδών ειδών τους καθιστά φοβερούς χωρικούς ανταγωνιστές, ιδίως σε擾动 περιοχές όπου κατακτώνται γρήγορα.
Τα μαλακά κοραλλιά χρησιμοποιούν βιοχημικές τακτικές. Τα κοραλλιά δέρμα (Sarcophyton spp.) απελευθερώνουν αλληλοπαθητικά ενώματα—χημικές ουσίες που εμποδίζουν την εγκατάσταση και την ανάπτυξη των γειτονικών σκληρών κοραλλιών. Αυτός ο χημικός πόλεμος δημιουργεί ζώνες αποκλεισμού γύρω από τις συστοιχίες μαλακών κοραλλιών, μειώνοντας τον ανταγωνισμό για χώρο και πόρους. Η έρευνα υποδεικνύει ότι αυτά τα ενώματα μπορεί να αποτρέπουν επίσης τα καταναλωτικά και τους μικροβιακούς παθογόνους, παρέχοντας πολλαπλές πλεονεκτήματα.
Ο ανταγωνισμός επεκτείνεται στους μיקרoσκοπικούς χλωροφύτες εντός των ιστών των κοραλλιών. Διαφορετικά είδη κοραλλιών φιλοξενούν συγκεκριμένες συστάδες Symbiodinium (zooxanthellae) με διαφοροποιημένη φωτοσυνθετική απόδοση. Τα κοραλλιά που φιλοξενούν πιο παραγωγικές συστάδες συμβιοντών κερδίζουν ενεργειακά πλεονεκτήματα, τρεφοντας ταχύτερη ανάπτυξη και αναπαραγωγή. Κατά τη διάρκεια γεγονότων στρες όπως η θερμική αποχρώωση, η σύνθεση των συμβιοντών μπορεί να καθορίσει ποια κοραλλιά επιβιώνουν και ανακαμψουν.
Οι εγκατεστημένες συστοιχίες επηρεάζουν τη μελλοντική σύνθεση της κοινότητας. Μεγάλα, γρήγορα αναπτυσσόμενά είδη όπως τα Porites μπορούν να σφίξουν τις εξαρτιζόμενες λάρβες άλλων ειδών μέσω παγίδευσης ιλύος και φυσικής κάλυψης. Αυτή η παρεμβολή στην εξάπλωση δημιουργεί εφέ προτεραιότητας—οι πρώτος που φθάνουν διαμορφούν την πορεία του φεγγαριού για δεκαετίες. Γεγονότα ταραχής που εκκαθαρίζουν τον χώρο αναστρέφουν αυτή την ιεραρχία ανταγωνισμού, επιτρέποντας σε διαφορετικές συνθέσεις ειδών να εγκατασταθούν.
Αυτές οι ανταγωνιστικές δυναμικές αλληλεπιδρούν με ανθρωπογενείς στρες. Οι ζεσταίνοντα ωκεανοί ευνοούν τα θερμαντά ανθεκτικά είδη, πιθανώς αλλάζοντας τις ανταγωνιστικές ισορροπίες. Η θρεπτική ρύπανση μπορεί να ευνοήσει τα γρήγορα αναπτυσσόμενά, «βλαστητόδεις» είδη έναντι των πιο αργών, ανθεκτικών κοραλλιών. Η αποτελεσματική διαχείριση φεγγαριού απαιτεί κατανόηση όχι μόνο των αναγκών μεμονωμένων ειδών, αλλά των ανταγωνιστικών δικτύων που δομούν ολόκληρες κοινότητες.
Επειδή τα φέγγα αντιμετωπίζουν προηγούμενη αλλαγή, η διατήρηση της ανταγωνιστικής ποικιλομορφίας—η διατήρηση του πλήρους συνόλου ειδών και των διαδρόμων αλληλεπίδρασής τους—μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με την προστασία οποιουδήποτε ενιαίου είδους.
