Η Μεγάλη Αλατιστή Λίμνη, μια τερματιστική λίμνη στο βόρειο Γιούτα που εκτείνεται σχεδόν σε 1.700 τετραγωνικά μίλια, ταξινομείται μεταξύ των πιο αλμυρών υδάτων του κόσμου με περίπου 27% αλμυρότητα—πιο πολύ από οκτώ φορές την αλμυρότητα της θάλασσας. Παρά αυτές τις ακραίες συνθήκες, η λίμνη υποστηρίζει ένα εκπληκτικά πλούσιο δίκτυο ζωής, προσαρμοσμένο να ευδοκιμεί εκεί όπου λίγα άλλα οργανισμούς μπορούν να επιβιώσουν.
Το μεγαλύτερο θέατρο της λίμνης αφορά τα πουλιά. Εκατομμύρια μετανεστεύοντα πουλιά—συμπεριλαμβανομένων αμερικανικών λευκών πελαργών, φαλαροπώδων Wilson, νεροπεταλόχρωμων νεροπεταλοειδών και πολυάριθμων ειδών παπαριών και χενών—χρησιμοποιούν τη λίμνη ως ζωτικό σταθμό αναφοδιασμού κατά μήκος της Πτηνικής Διάδρομου του Ειρηνικού. Η αφθονία γαρίδων Artemis και αλμυρών μυιών παρέχει υψηλής πρωτεΐνης, υψηλής λιπαρότητας τροφικές πηγές που επιτρέπουν στα πουλιά να χτίσουν ενεργειακές αποθέσεις για μακρές μεταναστεύσεις. Πολλά νησιά φιλοξενούν σημαντικές κολωνίες ωνίας, συμπεριλαμβανομένης μιας από τις μεγαλύτερες πληθυσμών γλάρος της Καλιφόρνιας στον κόσμο.
Το τρófιμο δίκτυο της λίμνης βασίζεται σε δύο κλειδιά αTrọngες ασαναλίες: γαρίδες Artemis (Artemia franciscana) και αλμυρές μύγες (Ephydra hians). Και τα δύο διαθέτουν εκπληκτικές προσαρμογές οσμορυθμίσεως που τους επιτρέπουν να ευδοκιμούν σε υπεραλιπρόσκοπα νερά. Οι κύστεις γαρίδας Artemis (κουφαλικά αυγά) υποστηρίζουν μια εμπορική βιομηχανία συλλέγοντας που εφοδιαζει γεωργία υδατοκαλλιεργειών παγκοσμίως. Η ποικιλία ψαριών είναι περιορισμένη—μόνο λίγα είδη αντέχουν την αλμυρότητα. Η Γιούτα τσούμπα και η τρούτα Bonneville κατακερματίζουν zooplankton καταρράκτες και περιφερειακές περιοχές όπου η αλμυρότητα πέφτει.
Τα θηλαστικά και τα ερπετά καταλαμβάνουν κυρίως τις περιφέρειες της λίμνης—υγρότοπους, ακτογραμμές και νησιά—πιο πολύ από τα ανοιχτά νερά. Οι ονδατρές και οι καστόρια χτίζουν habitats υγροτόπων στα γλυκά καταρράκτες. Οι κόγιαες πατοῦν ακτογραμμές και νησιά, κυνηγώντας ωνιώδη πουλιά και ροδέντια. Ερπετά συμπεριλαμβανομένων φιδίων γκάρτερ, σαύρας και περιστασιακών χελώνων χρησιμοποιούν βλάστηση ακτογραμμών και βραχώδεις περιοχές. Καμία δεν είναι πραγματικά υδατικοί κάτοικοι της λίμνης στις υπεραλιπρόskopες ζώνες.
Το οικοσύστημα της Μεγάλης Αλατιστής Λίμνης παράγει εκτιμώμενη αξία 1,3 δισ. δολαρίων ετησίως μέσω εξόρυξης μεταλλευμάτων, συλλογής γαρίδων Artemis, αναψυχής και—κρίσιμα—αποκαταστάσεως σκόνης. Καθώς οι υδρολογικές αποστροφές και η κλιματική αλλαγή μειώνουν τη λίμνη, η εκτεθειμένη σκόνη του βουνού απειλεί την ποιότητα αέρα για εκατομμύρια κατά μήκος του Wasatch Front. Οι κληρώμενες στάθμης νερού αυξάνουν επίσης την αλμυρότητα πέρα από την ανοχή ακόμα και των γαρίδων Artemis, ρισκάρνοντας καταστροφή οικοσυστήματος.
Οι προσπάθειες διατήρησης εστιάζουν στην εξασφάλιση ελάχιστων υδρολογικώνεισροών, τη διαχείριση επιπτώσεων εξόρυξης μεταλλευμάτων και την προστασία κρίσιμων habitats υγροτόπων. Η μοναδική βιοποικιλότητα της λίμνης—χτισμένη σε θεμελίους ακραίοφιλών—εξαρτάται από τη διατήρηση της λεπτής ισορροπίας μεταξύ γλυκύς εισροής και εξαραίωσης που ορίζει αυτό το εξαιρετικό οικοσύστημα.
