Στις τέλη του 17ου αιώνα, ένα σημαντικό κύμα γεωργών από τη Μπαρμπάντα μετανάστευσε στην νεογενή αποικία Καρολίνα (υστέρη Νότια Καρολίνα). Αυτή η μετανάστευση διαμόρφωσε βαθιά την οικονομία, την κοινωνία, και το σύστημα εργασίας της αποικίας.
Η Μπαρμπάντα, καραϊβικό νησί, έχει τροπικό κλίμα. Το Lowcountry της Νότιας Καρολίνας—με την μακρά περίοδο καλλιέργειας, υψηλή υγρασία, και ήπιους χειμώνες—πρόσφερε οικείο περιβάλλον. Οι γεωργοί μπορούσαν να εφαρμόσουν την αγροτική τους εξειδίκευση άμεσα χωρίς να προσαρμοστούν σε δραστικά διαφορετικές συνθήκες.
Η Μπαρμπάντα ήταν ο κόσμος του βρετανικού αυτοκράτορας της ζάχαρης. Ωστόσο, το κλίμα της Νότιας Καρολίνας δεν ήταν ιδανικό για τη σάκχαρο. Αντ' αυτού, οι γεωργοί στράφηκαν στην καλλιέργεια ρυζιού, αξιοποιώντας την εμπειρία τους με εντατικές, εργατικές τροπικές σιτηρές καλλιέργειες. Εισήγαγαν επίσης ινδικό και αργότερα Sea Island βαμβάκι.
Κρίσιμο, οι γεωργοί της Μπαρμπάντας φέρανε τον Κώδικα Σκλάβων της Μπαρμπάντας (1661)—το νομικό πλαίσιο για την σκλαβιά κτήνους—στην Καρολίνα. Αυτό γινόταν το πρότυπο για τους κώδικες σκλαβιάς της Νότιας Καρολίνας του 1696 και 1712, καθιστώντας ένα βίαιο, φυλετικό φυτειοκρατικό σύστημα που όρισε την περιοχή για δύο αιώνες.
Μέχρι το 1708, οι σκλαβωμένοι Αφρικανοί ξεπέρασαν τους Ευρωπαίους στη Νότια Καρολίνα—άμεση κληρονομιά του μοντέλου Μπαρμπάντας. Η «Σύνδεση Μπαρμπάντας» επηρέασε επίσης την αρχιτεκτονική (single houses), τη γλώσσα (Γκουλάχ), και την πολιτική κουλτούρα.
Οι γεωργοί της Μπαρμπάντας δεν απλώς μετακόμισαν—μεταφύτευσαν ολόκληρο ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα, καθιστώντας τη Νότια Καρολίνα την βορειότερη ακραία του καριβικού φυτειοκρατικού συστήματος.
