Οι ερημικές περιοχές της Χιλής — κυρίως η Ατακάμα, η πιο ξηρή μη-πολική ερήμος του κόσμου — φιλοξενούν εντυπωσιακά προσαρμοσμένη ζωή σε ακραία gradients ξηρασίας. Από παραλιακές ζώνες ομίχλης έως υψηλά αλτιπλάνο, ξεχωριστά οικοσυστήματα υποστηρίζουν εξειδικευμένη fauna.
Αλεπού ερήμου Ατακάμα (Lycalopex culpaeus andinus), τριχοδός αρμαδίλλιο, τσινσίλες (ποτε σχεδόν εξαφανισμένες, τώρα ανακατασκευάζονται σε προστατευμένες περιοχές), βικούγνα και
Κονδόρας Άνδεων (σκαβενζερ σε υψηλές υψομέτρειες), Φλαμίνγκο Χιλής (αλυκές), Πιγκουίνος Χουμπόλτ (παραλιακές κολονίες), Τερνα Ιγκα, Περιστέρι ουράς ζώνης, Τρυγόνα πένθος, Τινamous Χιλής, Κουκουβάγια ορυχτά, και στρουθός κόκκινο-λαιμός.
Ιγουάνα Χιλής, κεραστοειδής σαύρα Ατακάμα, φυλλοειδής γέκο, κοινή αμέιβα, μαύρη ιγουάνα, πράσινη ιγουάνα, κίτρινο-λαιμό χελιδονίας, ιριδεύουσα βόα, και νότια αμερικανική ραχιοφόρα φίδι.
Εξαιρετικά, διάφορα βατράχια επιβιώνουν σε τοπικούς υγρούς μικροβιότοπους: βατράχος γυαλί Χιλής, βατράχος Ντάρβιν (μοναδική πατρική φροντίδα), βουφός Άνδεων, βορειά και νοτιαί λεοπάρδινες βάτραχοι.
Παραλιακά νερά υποστηρίζουν λάβρακα Χιλής, τοθφις Παταγονίας, σαύρα Χιλής, μερα Πέρου, γιγάντια και καλάμαρι Χουμπόλτ, κοινή και κόκκινη χταπόδι — αντανακλώντας την παραγωγικότητα του Ρεύματος Χουμπόλτ.
Πολλά είδη αντιμετωπίζουν απειλές από ορυχεία, εξόρυξη λιθίου, κλιματική αλλαγή και κομμάτιση habitat. Προστατευόμενες περιοχές όπως Pan de Azúcar, Llanos de Challe και Nevado Tres Cruces Εθνικά Πάρκα προστατεύουν κρίσιμα habitats.
Αυτή η βιοποικιλότητα δείχνει την τσιλέπα της ζωής σε ένα από τα πιο απρόσμενα περιβάλλοντα της Γης.
