Όταν μια πυκνή ωκεανική πλάκα συγκλίνει με μια λιγότερο πυκνή ηπειρωτική πλάκα, η ωκεανική πλάκα αναγκάζεται κάτω από την ηπειρωτική πλάκα σε μια διαδικασία που ονομάζεται υποδύση. Αυτό οδηγεί σε κασκαδόντα γεωλογικά φαινόμενα:
Η κατακλίνουσα ωκεανική πλάκα θερμαίνεται, απελευθερώνει νερό που χαμηλώνει το σημείο τόπωσης του υπερκείμενου μανδύα. Αυτό παράγει μάγμα, το οποίο ανεβαίνει προς την επιφάνεια.
Το μάγμα ξεσπάει για να σχηματίσει αλυσίδα ηφαιστείων παράλληλη με τη φάραγγα—ηφαιστειακές ακρωτηρίες όπως τα Άνδες (Νότια Αμερική) και τα Κασκέιδες (Βόρεια Αμερική).
Η συμπίεση παχύνει και παραμορφώνει την ηπειρωτική κρούστα, ανυψώνοντας τεράστιες οροσειρές. Τα Άνδες και τα Ιμαλάγια (αν και ηπειρωτικός-ηπειρωτική) ενδεικνύουν αυτό.
Οι ζώνες υποδύσης παράγουν τους μεγαλύτερους σεισμούς του κόσμου (megathrust quakes). Αϊφνίδιο ολίσθηση μπορεί να μετατοπίσει τεράστιους όγκους νερού, προκαλώντας καταστροφικά τσουνάμι.
Η ζώνη υποδύσης σηματοδοτείται από βαθιά φάραγγα—τα βαθύτερα σημεία της Γης. Η φάραγγα Μαριάννα φτάνει ~11.000 μέτρα.
Μάγμα που ψύχεται υπογείως σχηματίζει plutons (γκρανιτοειδείς βαθολίθοι); μάγμα που ξεσπάει δημιουργεί ηφαιστειακά πετρώματα (ανδεσίτης, ριολίτης).
Αυτές οι διαδικασίες διαμορφώνουν συνεχώς την επιφάνεια της Γης, ανακυκλώνουν κρούστα, και δημιουργούν μεταλλευτικές αποθέσεις.
