Οι Ταϊνο (Αραβάκ) εισήγαγαν θεμελιώδεις καλλιέργειες που ορίζουν την ιαμαικινή κουζίνα: κασάβα (γιούκα) για τη μπάμι (platte ψωμί), καλαμπόκι, γλυκές πατάτες, φιστίκια, ανανάς, γουάβα, παπάγια και πιπεριές. Αναπτύξαν τη μέθοδο conuco αμπελουργίας και τεχνικές επεξεργασίας κασάβας (τριψίμο, πίεση, ψήσιμο) που εξακολουθούν να αντανακλούν στις αγροτικές πρακτικές.
Η Ταϊνο (μια αραβακάν γλώσσα) εξαφανίστηκε στην Ιαμαίκα, αλλά επιβιώνει σε καθημερινές λέξεις:
Εξοικειωμένοι στην κεραμική (κόκκινα σχέδια σε λευκό), υφαντική βαμβακιάς, ξυλόγλυπτα (duhos—ιερατικά καθίσματα), λίθινα εργαλεία, κοσμήματα από κονχύλια. Τα zemi (πνεύματα) αγάλματα αναπαρίσταταν προγόνους και δυνάμεις της φύσης. Οι προφορικές παράδοσεις—μύθοι, τραγούδια (areítos), χοροί—ηρέμισαν τον μεταγενέστερο ιαμαικινό λαϊκό πολιτισμό.
Χωριά (yucayeques) ηγούμενα από έναν cacique (ηγέτη) με κληρονομική προέλευση. Κοινωνική χρήση γης, μητρικά γονιδιακά, και συνεργατική εργασία (εργατικές ομάδες conuco).
Η άφιξη των Ισπανών (1494) έφερε σκλαβωμό, αναγκαστική εργασία, ασθένειες και βία. Προς τις αρχές του 1600, ο πληθυσμός Ταϊνο ήταν αποτελεσματικά εξαφανισμένος ως διακριτή ομάδα. Ωστόσο, η γενετική, γλωσσική, γεωργική και πολιτισμική τους σφραγίδα επιμένει στην ταυτότητα της Ιαμαίκας.
