Ο Διάβροχος του Πανamá δεν απλώς συντομείωνε μια θαλάσσια διαδρομή — ξαναδιαμόρφωσε τον οικονομικό και στρατηγικό χάρτη του 20ού αιώνα. Τρία αποτελέσματα ξεχωρίζουν.
Πριν το 1914, τα πλοία γύριζαν τον Ακρωτήριο Horn — γκρίζα 12.875 χλμ, εβδομάδες με καταιγίδες και πάγος. Ο διάβροχος μειώνει αυτό σε 82 χλμ και 8–10 ώρες. Τα έξοδα μεταφορών πτώχευσαν. Τα αγαθά της Ανατολικής Ακτής ΗΠΑ φτάνουν στην Ασία γρηγορότερα· οι εξαγωγές της Λατινικής Αμερικής βρήκαν νέες αγορές. Ο διάβροχος έγινε το κυκλοφοριακό σύστημα του Παναμερικανικού και διεπειρηκικού εμπορίου.
Το αμερικανικό ναυτικό δεν χρειαζόταν πλέον δύο ξεχωριστούς στόλους. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο διάβροχος κίνησε αεροπορικά, θωρηκτά και επιχειρησιακά πλοία μεταξύ θέατρων με αποφασιστική ταχύτητα. Στερέωσε την αμερικανική ηγεμονία στη χερσαία ημιξόνα και την παγκόσμια απήχηση — στρατηγικό κεφάλαιο τόσο ζωτικό που η άμυνά του διαμόρφωσε την αμερικανική πολιτική στην Κεντρική Αμερική για γενιές.
Το έργο εξέθεσε την αμερικανική βιομηχανική ισχύ: πύλες φραγμάτων 700 τόνων το καθένα, το μεγαλύτερο φράγμα της εποχής του (Γκάτουν), прοόδους στην τροπική ιατρική (καταστροφή μυγών από Γκόργκας). Ανακούφισε τις ΗΠΑ ως τεχνολογική υπερδύναμη, εμπνέοντας μεταγενέστερα μεγάλα έργα από το Φράγμα Χούβερ ως το Σύστημα Διεπαγγελματικών Οδών.
Ένα αιώνα αργότερα, ο επεκτεινόμενος διάβροχος διαχειρίζεται post-Panamax πλοία με 14.000 δοχεία. Το υδατόδρομο επιμένει — όχι μόνο ως συντομότερη διαδρομή, αλλά ως άξονας της ιστορίας.
