Το άγγιγμα ενός κοραλλιοειδούς ρεύματος (που γενικά δεν πρέπει να κάνετε για λόγους διατήρησης) αποκαλύπτει ένα εκπληκτικό αισθητικό παράδοξο: φαίνεται σαν βράχος, αλλά νιώθει σαν ζωντανός, κολλώδης, αμμοφιλικός οργανισμός. Διότι ακριβώς αυτό είναι.
Η σκληρή δομή ενός ρεύματος χτίζεται από εκατομμύρια μικρόσκοπικα κοραλλιοειδή πόλιπια (συγγενείς των μεδούσων και των actinia). Κάθε πόλιπο εκκρίνει ένα κυπέλο-ειδές σκελετό από ασβέστιο καρβονικό (ασβέστιο). Με αιώνες, αυτά τα μικρόσκοπικα κυπέλα σωρεύονται σε τεράστιες, περίπλοκες διαμορφώσεις. Η επιφάνεια νιώθει τραχιά, ερεθιστική, και γραμμήνυχη—πολύ σαν χοντρική αμμοσκόνη ή πιμες λίθος. Αυτή η τραχύτητα προέρχεται από την συνεχής ανάπτυξη, διάβρωση, και την σκελετική υφή χιλιάδων ατομικών κοραλλιτών.
Ξεσκίζοντας το δάχτυλό σας πάνω σε ζωντανό κοралλο (πάλι, μην το κάνετε), θα νιώσετε ένα χαρακτηριστικό λιπαρό, γελατινώδες filem. Είναι μύξα κοραλλιών, που εκκρίνεται συνεχώς από τα πόλιπια. Υπηρετεί κρίσιμες λειτουργίες:
Ακόμα και σε ζεστά τροπικά νερά (28-30°C / 82-86°F), το ζωντανό κοралλο συχνά νιώθει αποδεικτικά ψυχρότερο από το περιβάλλον νερό. Αυτό οφείλεται στο ψυκτικό εφέ της εξάτμισης του filem μύξης και την υψηλή θερμική αγωγιμότητα του ασβεστικού σκελετού που κάνει αποσύρεται θερμότητα από το δέρμα σας.
Αυτή η πολύπλοκη επιφάνεια φιλοξενεί καταπληκτική βιοποικιλότητα—ψάρια, μαλακόστρακα, μαλάκια, σκώληκες, σπόγγοι, και τις συμβιοτικές άλγες που δίνουν στο κοралλο το χρώμα και το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του. Το ρεύμα είναι ένα ζωντανό επίστρωμα πάνω σε βραχοειδές σκελετό. Το άγγιγμα αφαιρεί το προστατευτικό filem, βλάπτει πόλιπια, και μπορεί να εισάγει παθόγονους. Κοιτάξτε, μην αγγίζετε.
