Οι κοραλλιογενείς βραχιές ξεκινούν με ένα μικροσκοπικό λάρβα και τελειώνουν, χιλιετίες αργότερα, ως τεράστιες ασβεστόλιθες δομές ορατές από το διάστημα. Η διαδικασία:
Οι περισσότερες κοραλλίες είναι broadcast spawners: σε συγκεκριμένες νύχτες (διεγερθείσες από θερμοκρασία, φεγγαριώδες κύκλου), οι colonieς απελευθερώνουν ωάρια και σπέρμα στο νερό. Η γονιμοποίηση παράγει planula larvae—μικροσκοπικά, κιλιασμένα, ελεύθερα πλώζοντα οργανισμούς. Αυτά πλανάνε στο πλαγκτόν για ημέρες έως εβδομάδες, μεταφερόμενα από ροές.
Ένα planula ψάχνει ένα σκληρό, καθαρό υπόστρωμα (γυμνό βράχο, νεκρή κοραλλιά, σκαλιά) με κατάλληλο φως, ροή, και χαμηλή ιλύωση. Απελευθερώνει κολλητικό, προσκολλείται, και μεταμορφώνεται σε πρωτεύον πόλυπο (1–2 mm).
Ο πόλυπος εξάγει ασβέστιο (Ca²⁺) και καρβονάτη (CO₃²⁻) από τη θάλασσα, κατακερματίζοντας αραγωνίτη (CaCO₃) ως βάση καπάκι (corallite). Αυτό είναι το πρώτο γράνυμα «οστού» της βραχίας.
Ο πρωτεύων πόλυπος διαιρείται επαναληπτικά, σχηματίζοντας κολονία γενετικά ιδιωτικών πολύπων συνδεδεμένων από ζωντανό ιστό (coenosarc) πάνω σε κοινό σκελετό. Η κολονία μεγαλώνει προς τα πάνω και προς τα έξω.
Μέσα σε χρόνια, κολονίες κτίστριας πλαισίου (κλαδωτές Acropora, μαζικές Porites, φυλλοειδείς Montipora) δημιουργούν ένα πολύπλοκο 3D πλέγμα. Νεκρό σκελετό κατακτάται από κοραλλιογενείς αλγες, σφουγγάρια, και νέα κοραλλιογενή λάρβα—συμπαγίζοντας τη δομή.
Όσο το πλάσιο ανεβαίνει προς την επιφάνεια, ζώνες αναπτύσσονται: βραχιακό πλάτωμα, κορυφή, κλίση, λιμνοθάλασσα. Η βιοποικιλότητα εκρήγνυει. Μια ωριμμένη βραχία μπορεί να είναι χιλιάδες χρόνια παλιά (Great Barrier Reef: ~20.000 χρόνια στο τρέχον νήσοπλαίσιο).
Κρίσιμες απαιτήσεις: Ζεστό (23–29°C), καθαρό, φωτεινό, αλμυρό, φτωχή σε θρεπτικά νερό· σκληρό πάτωμα· χαμηλή ιλύωση. Η κλιματική αλλαγή (λευκωμός, οξέωση) απειλεί τώρα κάθε στάδιο.
