Βρετανικές και γαλλικές δυνάμεις έχουν συγκρουστεί επαναληπτικά через αιώνες. Εδώ είναι τρία ορόσημα βρετανικά νίκες:
Κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο, ο εξαριθμημένος αγγλικός στρατός του Χενρικού Ε΄ — αγκυρωμένος στους τοξότες μακρά — εξόλεσε τη γαλλική αριστοκρατία σε ένα λασπωμένο πεδίο στη βόρεια Γαλλία. Η νίκη σπάσε το γαλλικό στρατιωτικό πρέστιτζ και οδήγησε στη Συνθήκη του Τρόγιας, καθιστώντας τον Χενρικη πρόσπονο για τον γαλλικό θρόνο για λίγο.
Στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχικής, ο Δούκας του Μαρλβоро και ο Πρίγκιπας Ευγένιος του Σαβοίας συντρίψανε έναν γαλο-βαυαρικό στρατό στον Δούναβη. Η νίκη απέκλεισε την γαλλική ηγεμονία στην Ευρώπη και καθιέρωσε τη Βρετανία ως σημαντικό ηπειρωτικό power broker.
Η τελική ήττα του Ναπολέοντα. Ο αγγλο-συμμαχικός στρατός του Ουελίνγκτον, ενισχυμένος από τους Προύσσους του Μπλύχερ, σπάσε την γαλλική Αυτοκρατορική Φρουρά κοντά στη Βρυξέλλες. Ο Ναπολέοντας παραιτήθηκε μέρες αργότερα, τελειώνοντας 23 χρόνια σχεδόν συνεχούς ευρωπαϊκού πολέμου.
Αυτές οι μάχες — που εκτείνονται σε 400 χρόνια — εικονογραφούν την αλλασσόμενη ισορροπία δύναμης μεταξύ δύο εθνών των οποίων η αντιπαλότητα σχήμασε τη σύγχρονη Ευρώπη. Τα αποτελέσματα ποικίλουν ευρέως σε άλλες συγκρούσεις, από τις γαλλικές νίκες στο Yorktown (1781) και τη Μαρν (1914) έως την Entente Cordiale (1904) που μετέτρεψε αντιπάλους σε συμμάχους.
