Παρόλο το όραμα του William Penn για ειρηνική συνύπαρξη, οι τάσεις μεταξύ κουέικερ οικιστών και Ουτοχθονών Εθνών—ειδικά των Lenape (Δελάγουερ), Shawnee και Susquehannock—εξελίχθηκαν καθ' όλο τον 17ο και 18ο αιώνα.
Η ευρωπαϊκή επέκταση σε ουτοχθόνους τόπους κυνήγησης και χωριά οδήγησε σε διαμαχόμενες συνθήκες και ασαφή σύνορα. Η Walking Purchase του 1737 εκμεταλλεύτηκε γνωρίμως την εμπιστοσύνη των Lenape, απαρνιώντας πολύ περισσότερη γη από την συμφωνημένη.
Ο κουέικερ ειρηνισμός αντίκρουσε με ουτοχθόνες παραδόσεις οπλισμένης άμυνας. Διαφορετικές έννοιες ιδιοκτησίας, φυλετικών ρόλων και διπλωματίας τρέφαν αμοιβαία υποψία.
Όσο μη-κουέικερ μετανάστες πλημμύριζαν την κολονία, οι κληρονόμοι του Penn και οι επαρχιακοί αξιωματούχοι προτίμησαν τις πωλήσεις γης παρά την δίκαιη διαπραγμάτευση. Οι ηγέτες των ουτοχθόνων ένιωθαν ολοένα και περισσότερο την κουέικερ διαμεσολάβηση ως προκαταληπτική προς κολονιακά συμφέροντα.
Ο Γαλλικανός και Ινδιάνικος Πόλεμος (1754–1763) μετέτρεψε την ακρωτηρία σε πεδίο μάχης. Μερικά ουτοχθόνα έθνη σύμμαχοι με τους Γάλους, άλλοι με τους Βρετανούς· οι προσπάθειες των κουέικερ για ουδετερότητα καταρράξανε μεταξύ επιδρομών και τιμωριών. Η σφαγή των Conestoga Ινδιάνων από τους Paxton Boys το 1763 ετυπώθη την κατάρρευση.
Προσώπα όπως ο Penn, ο James Logan και μεταγενέστεροι κουέικερ ιεραπόστολοι διαπραγματεύτηκαν συνθήκες και ίδρυσαν ανώμαλες περιοχές, αλλά αυτές συχνά υπονομεύονταν από την ενοχλήση οικιστών και τους αυτοκρατορικούς πολέμους.
Μέχρι την επαναστατική εποχή, η κουέικερ πολιτική επιρροή είχε ξεμείνει, και ο περίπλοκος 상호δρασμός της γαλαζοκρασίας, της πολιτιστικής σύγκρουσης και της γεωπολιτικής είχε αφήσει κληρονομιά τόσο συνεργασίας όσο και βίας.
