Η άνοδος των μεγάλων μεσοδυτικών πόλεων — Σικάγο, Σεντ Λούις, Μινεαπόλις, Ντετρόιτ, Κливλαντ, Σινσινάτι, Μιλγουόκι — ακολουθεί ένα σαφές μοτίβο: **ιδρύθηκαν σε ποταμούς ή ακτές Μεγάλων Λιμνών**. Το νερό ήταν η αίμα της κατοίκησης και εμπορίου του 18ου και 19ου αιώνα.
Πριν τους σιδηροδρόμους, οι ποταμοί και οι λίμνες ήταν ο μόνος αποδοτικός τρόπος μετακίνησης βαριών εμπορευμάτων. Οι **Ohio, Mississippi, Missouri, και Illinois Rivers** συνδέανταν το εσωτερικό με τον Κόλπο του Μεξικού και τον Ατλαντικό μέσω της Νέας Ορλεάνης. Οι **Μεγάλες Λίμνες** συνδέονταν με τον Κανάλι Erie και τον Ποταμό Hudson, ανοίγοντας τις αγορές της Ανατολικής Ακτής.
Οι ποταμοί παρείχαν πόσιμο νερό, νερό επεξεργασίας για βιομηχανία (ζυθοποιία, κρεοεπεξεργασία, χάλυβα), και απόρριψη αποβλήτων (ιστορικά). Η υδροηλεκτρική ενέργεια από πτώσεις (π.χ. Μινεαπόλις, Νιάγκαρα) κίνησε την πρώιμη βιομηχανοποίηση.
Σήμερα, αυτές οι υδατοδιαδρομές ακόμα υποστηρίζουν βαρκίδια, αναψυχή, και προμήθεια νερού — αν και τώρα με έντονη εστίαση στην αποκατάσταση και έλεγχο ρύπανσης. Η αστική γεωγραφία του Midwest παραμένει χάρτης της υδρολογίας του.