Στις βιομηχανικές πόλεις του 19ου αιώνα, οι φτωχοί συγκεντρώνονταν στα σολουπιά—υπερπληθυσμένες, απειθαγγελικές γειτονιές που χαρακτηρίζονταν από:
Αυτές οι συνθήκες τρέφαν χολέρα, τυφώδη, φθίση και υψηλή βρεφική θνησιμότητα. Κινήσεις μεταρρύθμισης αργότερα στον αιώνα ωθήθηκαν για κωδικούς κτίρια, συστήματα αποχέτευσης και κανονισμούς στέγασης, αλλά η πρόοδος ήταν αργή και ανώμαλη.