Πριν τους σιδηροδρόμους, ο Ποταμός Μισισιπί ήταν η διεθνής αυτοκινητόδρομος της Βόρειας Αμερικής—και η Νέα Ορλέαν ήταν ο μεγάλος τερματικός σταθμός. Για τους colons και εμπόρους στη Κοιλάδα του Οχάγιο (σύγχρονο Οχάγιο, Κεντούκι, Ινδιάνα, Ιλλinois, Τενεσί), η Πόλις του Μηχανισμού δεν ήταν απλώς ένα λιμάνι. Ήταν η μόνη βιώσιμη διαδρομή προς τις παγκόσμιες αγορές.
Ο Ποταμός Οχάγιο ρέει στον Μισισιπί στο Κάιρο, Ιλλinois. Από το Πίτσμπουργκ στη Νέα Ορλέαν, το συνδυασμένο σύστημα προσφέρει 1.800+ μίλια διαπλώσιμων υδάτων—καμία μεταφόρτωση, καμία καταρράκτης (μετά το άνοιγμα του Καναλιού Λουϊζβίλ & Πορτλαντ το 1830). Πλατά πλοία, κιλίνες, και αργότερα ατμοπλοία θα μπορούσαν να πλώσουν κατευθυνόμενες με την ροή, φτάνοντας τον Κόλπο σε 2–4 εβδομάδες.
Οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις της Κοιλάδας του Οχάγιο παράγαγαν καλαμπόκι, σίτη, χοιρινό, ουίσκι, καπνό, κάνναβη, και αργότερα βαμβάκι. Αυτά τα βαρέα, χαμηλής αξίας ανά τόνο αγαθά ήταν ανεμπόδιστα να μεταφερθούν ανατολικά πέρα από τα Απαλαχικά με άμαξα. Αλλά πλώσαν φθηνά κατευθυνόμενες. Οι εμπόροι της Νέας Ορλέαν συγκεντρώνα, ταξινομούσαν, και εξέπεμπαν στο Λίβερπουλ, Λα Αβρ, Χάβανα, και τις Αντίλλες.
Οι επιστρέφουσες ατμοπλοία φέρναν εμπορεύματα—εργαλεία, υφάσματα, σιδηρικά, είδη πολυτελείας—αναποδικά. Η Νέα Ορλέαν ήταν το πολυκαταστημα, ο προμηθευτής σιδηρικών, και η σύνδεση με ευρωπαϊκό πιστωτικό και νέα της περιοχής.
Η πόλη επένδυσε έντονα: πρακτόρια, αποθήκες, πρέσσες βαμβακιού, τράπεζες, ασφάλεια, και το Κανάλι Νιου Μπάσιν 1835–1838 που συνδέει με τη Λίμνη Πονσαρτράιν. Οι χρηματοπιστωτικοί οίκους της χρηματοδότησαν φυτείες και αγροτεμάχια της Κοιλάδας του Οχάγιο.
Αυτή η εξάρτηση ήταν πολιτικός槓桿. Η ισπανική κλείσιμο του ποταμού (1784–1795), οι βρετανικές απειλές (Πόλεμος 1812), και αργότερα η πολιορκία της Ένωσης (Εμφύλιος Πόλεμος) καθεμός φραγμούσαν την οικονομία της Κοιλάδας του Οχάγιο. Η Συνθήκη Πίνκνεϊ 1795 και η Αγορά Λουιζιάνα 1803 ασφάλισαν την αμερικανική πρόσβαση—αλλά η μνήμη σχήμασε τις δυτικές απαιτήσεις για εσωτερικές βελτιώσεις (κανάλια, σιδηροδρόμους) για να σπάσουν το μονοπώλιο.
Μέχρι τη δεκαετία του 1850, οι σιδηροδρόμοι (B&O, Πενσυλβανία, Ιρι) άρχισαν να αποστέλλουν κίνηση ανατολικά. Αλλά η Νέα Ορλέαν παρέμεινε η κυρίαρχη πύλη εξαγωγής για την κατώτερη Κοιλάδα του Μισισιπί μέχρι το 20ό αιώνα. Ο ρόλος της σμήνιξε τις οικονομικές και πολιτισμικές δεσμές μεταξύ Κοιλάδας του Οχάγιο και Βαθύ Νότο που επιμένουν σήμερα.
