Το Σαμπά είναι αδιαμφισβήτητα το εθνικό χορό της Βραζιλίας. Πιο πολύ από έναν χορό, είναι ένα πολιτιστικό φαινόμενο—ρυθμός, μουσική, κίνηση, ταυτότητα και αντίσταση υφαντά στο ύφασμα της βραζιλιανής ζωής, αναγνωρισμένο παγκοσμίως ως η καρδιά του Καρναβαλιού.
Το Σαμπά γεννήθηκε στις αφρο-βραζιλιανές κοινότητες της Μπαΐα (τέλη 19ου αιώνα), γεννημένο από τη σύνθεση δυτικοαφρικανικών ρυθμών (μπατούκε, τζόνγκο, καντονμπλέ) που φέρθηκαν από σκλάβους, με ευρωπαϊκές πολκές, βαλς και βραζιλιανή μάζικα. Μετακόμισε στο Ρίο ντε Τζανέιρο στα φαβέλας και Πέτρα ντο Σαλ, όπου κρυσταλλώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα.
Οι παρελάσεις του Ρίο στο Σαμπαντρόμο είναι τα Ολύμπια του Σαμπά. Σχολές (εσκοłasz ντε σαμπά) χιλιάδων ατόμων ξοδεύουν ένα χρόνο ετοιμάζοντας θεματολογικό θεάμα (ενρέντο) με τεράστια αμαξίδια, 정교μένες στολές και συγχρονισμένο χορό, κριμένο στην αρμονία, εξέλιξη, περκουσσιον και θέμα. Είναι βιομηχανία δισεκατομμυρίων δολαρίων και βαθιά έκφραση της μαύρης βραζιλιανής κουλτούρας.
Το Σαμπά απαγορεύτηκε και καταδιώκθηκε στα πρώτα του 1900 (συνδεδεμένο με «αλάτιστες», αфриκανικές θρησκείες). Η νίκη του είναι ιστορία μαύρης πολιτιστικής ανθεκτικότητας. Σήμερα, είναι σύμβολο εθνικής ενότητας, ρατσικής δημοκρατίας (αποπειραματική), και βραζιλιανής μαλακής δύναμης παγκοσμίως.
Σχολές Σαμπά υπάρχουν στο Τόκιο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Ελσίνκι. «Το Κορίτσι από την Ιπανέμα» (μπόσα νόβα, εξοχικός δάσος του Σαμπά) είναι το 2ο πιο ηχογραφημένο τραγούδι όλη την ιστορία. Φітνες Σαμπά (ρίζες Ζούμπα) γεμίζουν γυμναστήρια παγκοσμίως.
Το Σαμπά δεν είναι απλώς το εθνικό χορό της Βραζιλίας—είναι η εθνική της καρδιά.
