Το όνειρο ενός διώρυγα στη χερσόνησο της Κεντρικής Αμερικής κίνησε εξερευνητές, μηχανικούς και έθνη για αιώνες. Το Διώρυγα Παναμάς άνοιξε το 1914, υλοποιώντας αυτή την οραματισμό, κινούμενο από εξαφανιστικά παραγόντες:
Η σύνδεση Ατλαντικού και Ειρηνικού αποφεύγει το ταξίδι 8.000 μιλίων, επικίνδυνο γύρω από την Ακτή Κέρνου, μειώνοντας τον χρόνο μεταφορών εβδομάδες και μειώνοντας τους κινδύνους ναυσιπλοΐας.
Ένα διώρυγα έκοψε τα έξοδα μεταφορών, παρέσπευσε το παγκόσμιο εμπόριο και παρήγαγε τεράστια έσοδα μέσω τελών. Ενσωμάτωσε αγορές και διέπνευσε περιφερειακές οικονομίες.
Για τα λατινοαμερικανικά έθνη, ένα διώρυγα συνεπροσώπευε τη σύγχρονη εποχή, μηχανική αρετή και ανεξαρτησία από την ευρωπαϊκή εμπορική κυριαρχία.
Προόδοι στην ατμική δύναμη, εκρηκτικά, σιδηροδρόμια και έλεξη ασθενειών (ειδικά κίτρινος πυρετός και ελεφαντίαση) έκαναν δυνατή την ευρεία εκσκαφή τέλη 19ου αιώνα.
Η Βιομηχανική Επανάσταση ανεφοδίωνε ζήτηση για ταχύτερη μετακίνηση πρώτων υλών και τελικών προϊόντων μεταξύ ατλαντικών και ειρηνικών βιομηχανικών κέντρων.
Ένα διώρυγα θα συνδύαζε ανατολικές και δυτικές ακτές της Λατινικής Αμερικής, προωθώντας εσωτερικό εμπόριο, μετανάστευση και διπλωματική συνεργασία.
Το Διώρυγα Παναμάς παραμένει ένα από τα πιο μετασχηματιστικά έργα υποδομής της ιστορίας, αναδιαμορφώνοντας την παγκόσμια ναυτιλιακή γεωγραφία.
