Κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων (15ος–17ος αιώνας), Ισπανία και Πορτογαλία ηγήθηκαν της παγκόσμιας εξερεύνησης, διαιρώντας τον κόσμο μέσω συνθηκών όπως η Τορδεσίλιας. Η επιρροή τους εκτείνονταν σε τρεις ηπείρους:
Η Ισπανία κατέκτησε εκτεταμένα εδάφη στη Μεξικό, Περού και το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Η Πορτογαλία απετέλεσε δικαιώματα στη Βραζιλία. Ιδρύσανε κολονιακές διοικήσεις, εξέτρεχαν πόρους και διάδωσαν Χριστιανισμό.
Η Πορτογαλία ξενοίκτισε τη θαλάσσια διαδρομή γύρω από την Αφρική, ιδρύοντας εμπορικούς σταθμούς και αποικίες στην Ανγκόλα, Μοζαμβίκη, Γουινέα-Μπισάου, Πράσινο Ακρωτήρι και Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Η Ισπανία κράτησε μικρότερα εδάφη όπως η Ισημερινή Γουινέα και τα Καναρικά Νησιά.
Η Πορτογαλία κυρίαρχησε στο εμπόριο Ινδικού Ωκεανού, ασφαλίζοντας βάσεις στη Γκόα (Ινδία), Μαλάκκα (Μαλαισία), Μακάο (Κίνα) και Τιμόρ. Η Ισπανία αφοικιοποίησε τις Φιλιππίνες μέσω της Ειρηνικής διαδροής από τη Μεξικό.
Αυτή η εξερεύνηση δημιούργησε τις πρώτες πραγματικά παγκόσμιες αυτοκρατορίες, συνδέοντας ηπείρους μέσω εμπορίου, κατακτήσεων και πολιτισμικής ανταλλαγής—συχνά με καταστροφικές συνέπειες για τις ιθαγενείς πληθυσμούς.
