Η μετακίνηση της πρωτεύουσας της Βραζιλίας από την παραλιακή Ρίο ντε Τζανέιρο στη νεοχτισμένη Βραζίλια στα κεντρικά υψώματα το 1960 οφείλεται σε σύγκλιση στρατηγικών, αναπτυξιακών και συμβολικών στόχων.
Η Βραζίλια βρίσκεται κοντά στο γεωμετρικό κέντρο της χώρας, σχεδόν ισοαποστάσεις από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Αυτό διευκόλυνε τη ομοσπονδιακή διοίκηση, τη στρατιωτική λογιστική και τις επικοινωνίες σε όλη την εξοχή βραζιλία (3,2 τρ. τ.μ.).
Στη δεκαετία του 1950, >70% των Βραζιλιάνων ζούσαν εντός 200 χλμ από την ακτή. Το εσωτερικό ήταν αραιοκατασταμένο. Μια νέα πρωτεύουσα θα έτρεχε μετανάστευση, επενδύσεις και υποδομή στην αμελημένη κεντρικά-δυτική περιοχή (Goiás, Mato Grosso, Minas Gerais).
Το Ρίο αντιμετώπιζε υπερπληθυσμούς, χάος κίνησης, προβλήματα αποχέτευσης και περιορισμένο χώρο για κυβερνητική επέκταση. Η χτίσιμο από την αρχή επέτρεψε σύγχρονο αστικό σχεδιασμό: χωρισμένοι τομείς (ξενοδοχεία, τράπεζες, πρεσβείες, κατοικίες), πλατείες δρόμοι, ζώνες πρασίνου.
Ο Πρόεδρος Ζουσελίνο Κουμπιτσέκ (1956–1961) υπέρστηριξε τη Βραζίλια ως εξατομίκευση του σλόγκαν του «50 χρόνια πρόοδος σε 5». Σημαίνοντας διακοπή από το αποικιακό/παραλιακό παρελθόν και προβάλλοντας μια σύγχρονη, βιομηχανικευόμενη, αυτόνομη χώρα.
Μια κεντρική πρωτεύουσα ενίσχυσε την ομοσπονδιακή εξουσία στο εσωτερικό, αντιμετωπίζοντας τον περιφερειakoισμό και την εξωτερική οικονομική κυριαρχία στην Αμαζονία και Παντάναλ.
Σχεδιασμένη από τον Λούσιο Κόστα (αστικό σχέδιο) και Όσκαρ Νiemeγια (αρχιτεκτονική), η Βραζίλια χτίστηκε σε 41 μήνες (1956–1960). Τοποθεσία Παγκόσμιας Κληρονομιάς UNESCO, παραμένει ορόσημο μοντερνιστικού σχεδιασμού—αν και δημιούργησε και δορυφορικές πόλεις με ζητήματα ανισότητας. Το Ρίο παραμένει η πολιτιστική και τουριστική καρδιά της Βραζιλίας.
