Η Ειρηνική ακτή της Κεντρικής Αμερικής (Γουατεμάλα, Ελ Σαλβαδόρ, Ονδούρα, Νικαράγουα, Κόστα Ρίκα, Παναμάς) καθίζει στον Κεντροαμερικανικό Ηφαιστειακό Άξονα πάνω στη ζώνη υπόδυσης της Πλάκας Κόκκος. Οι κίνδυνοι είναι διασυνδεδεμένοι:
M7+ σεισμοί κάθε ~10–20 χρόνια. 1972 Μανάγκουα (M6.2, 10Χ+ νεκροί), 1976 Γουατεμάλα (M7.5, 23Χ νεκροί), 1985 Μεξικό (M8.0, νιώθηκε έντονα), 2001 Ελ Σαλβαδόρ (M7.7, 1.000+ νεκροί), 2012 Νικογιά (M7.6). Βαθειές καμπύλες + βαθειές πλάκες + μεγαλοθραύσεις πηγές.
Φουέγκο, Πακαγιά, Σαντιγουίτο (Γουατεμάλα); Σαν Μιγουέλ, Ιζάλκο (Ελ Σαλβαδόρ); Αρεναλ, Ποάς, Τουριάλμπα (Κόστα Ρίκα); Μασάγια, Μομοτόμπο (Νικαράγουα). Πυροκλαστικές ροές, λάχαρ, βόλωση τέφρας, εκπομπές αερίων. Παρακολούθηση ποικίλλει ανά χώρα.
Εποχή: 15 Μαϊ – 30 Νοέμβ. Μέσος όρος ~15 ονομασμένοι κυκλώνες/έτος· ~8 κυκλώνες. Επιδρομές λιγότερο συχνές από Ατλαντικό αλλά καταστρεπτικές: Μιτς (1998, Ατλαντικό αλλά διέσχισε), Παουλίνε (1997), Ότις (2023, Cat 5 Ακαπούλκο). Κυματικός ρυάκος, φλ szen πλημμύρες, ανεμικές ζημιές.
Παραγόμενα από μεγαλοθραύσεις σεισμούς (Μέση Αμερική Φάραγξ), υποβρύχιες ρηξεις, ηφαιστειακά Instability. 1992 Νικαράγουα τσουνάμι (M7.7, 10 μ. υψώμα, 170 νεκροί). Κέντρο Πρώιμης Προειδοποίησης Τσουνάμι Καλύπτει περιοχή.
Ορογραφική βροχόπτωση σε απότομους ηφαιστειακούς λόφους → αιφνίδια πλημμύρες, ρεύματα πηλού. Αποδασισμός ενισχύει. El Niño/La Niña ρυθμίζει ακραία.
Πυκνότητα πληθυσμού σε ζώνες κινδύνου (ακτοπλοϊκές πεδιάδες, ηφαιστειακά πρόποδα) και μεταβλητοί κωδικοί κτιρίων/υποδομές κάνουν αυτήν μια από τις υψηλότερες ριζικοφόρες κατοικημένες ακτές του κόσμου.
